rTMS درمانی برای افسردگی شامل ارسال پالس های مغناطیسی تکراری است، بنابراین به آن TMS یا rTMS نیز می گویند.

آر تی ام اس چیست

حرکت مغناطیسی ترانس کرانیال (آر تی ام اس) (TMS) یک روش نسبتاً جدید برای درمان انواع شرایط عصبی روانپزشکی است. این روش غیرتهاجمی میدان‌های مغناطیسی ایجاد می‌کند تا جریان الکتریکی زیر پوست سر ایجاد کند.

TMS توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده برای اختلال افسردگی اساسی مقاوم به درمان (MDD) تایید شده است (برلیم و همکاران 2013a ؛ ​​برلیم و همکاران 2014 ؛ فیتزجرالد و همکاران 2012 ؛ ری و همکاران 2011 ؛ ​​جورج و همکاران، 2011). و همکاران 2010 ؛ O’Reardon و همکاران 2007 ) و از سال 2018 برای اختلال وسواس فکری اجباری (Carmi et al. 2019 ; Carmi et al. 2018 ; Berlim et al. 2013b ) استفاده می شود. علاوه بر این تحقیقات نشان داده است که مزایای بالقوه ای در چندین اختلال دیگر، از جمله اضطراب، اختلال استرس پس از سانحه، بی خوابی و فیبرومیالژیا دارد.

آر تی ام اس و درمان اختلال خواب

اختلالات خواب مشکل بسیار رایجی است. چندین مطالعه گزارش کرده اند که rTMS کیفیت خواب را با معیارهای ذهنی بهبود می بخشد. از این رو، اخیراً پیشنهاد شده است که rTMS می تواند تأثیر مثبت قابل توجهی بر بی خوابی داشته باشد.  یک  آزمایش در مورد تأثیر rTMS بر خواب در بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون نیز بهبود قابل توجهی در خواب آن ها را نشان داد.

مراکز تی ام اس در تهران

مرکز مشاوره ستاره ایرانیان شناخته ترین مرکز فوق تخصصی آر تی ام اس (rTMS) در تهران می باشد و با کادری مجرب …

درمان افسردگی با دستگاه tms چطوره

در طول جلسه rTMS، یک دستگاه الکترومغناطیسی روی پوست سر شما نزدیک پیشانی قرار می گیرد و بدون درد یک پالس مغناطیسی ارسال می کند که سلول های عصبی در ناحیه ای از مغز که در کنترل خلق و خو و افسردگی نقش دارند را تحریک می کند. تصور می‌شود که نواحی از مغز را فعال می‌کند که در افسردگی فعالیت کمتری دارند.

عوارض جانبی

عوارض جانبی معمولاً از خفیف تا متوسط ​​هستند، کوتاه مدت بوده و پس از یک جلسه انفرادی بهبود می یابند و به مرور زمانکاهش می یابد. این عوارض که بسیار کم می باشند ممکن است شامل موارد زیر باشند:

• سردرد
• ناراحتی پوست سر در محل تحریک
• سوزن سوزن شدن، اسپاسم یا انقباض عضلات صورت
• سبکی سر

چه مواردی را باید با دکتر درمیان بگذارید

• باردار یا در فکر باردار شدن هستید.
• وسیله پزشکی فلزی یا کاشته شده در بدن خود دارید.
• عصب واگ یا محرک های عمقی مغز کاشته شده.
• وسایل الکتریکی کاشته شده، مانند ضربان ساز
• کاشت حلزون شنوایی
• هر گونه ایمپلنت مغناطیسی
• در حال مصرف هر گونه دارویی هستید، از جمله داروهای تجویزی یا بدون نسخه، مکمل های گیاهی، ویتامین ها یا سایر مکمل ها و دوزهای مصرفی.
• سابقه تشنج یا سابقه خانوادگی صرع.
• سایر اختلالات سلامت روان مانند سوء مصرف مواد، اختلال دوقطبی یا روان پریشی دارید.
• آسیب مغزی ناشی از بیماری یا آسیب، مانند تومور مغزی، سکته مغزی یا آسیب مغزی ضربه‌ای را تجربه می کنید.
• سردردهای مکرر یا شدید دارید.
• قبلاً تحت درمان با rTMS بوده اید.

روند درمان

هنگامی که محل قرارگیری دستگاه روی سر مشخص شد، آماده شروع درمان هستید. در اینجا آنچه هرچه باید در طول هر درمان انتظار داشته باشید آمده است:

• روی یک صندلی راحت می‌نشینید و گوش‌گیرها را می‌پوشید و دستگاه مغناطیسی روی سرتان قرار می‌گیرد.
• وقتی دستگاه روشن است، صداهای کلیک را می شنوید و ضربه های خیلی جزئی و آرام روی پیشانی خود را احساس می کنید.
• این روش حدود 40 دقیقه طول خواهد کشید و شما بیدار و هوشیار خواهید بود.

بعد از هر درمان

پس از درمان می توانید به فعالیت های عادی روزانه خود بازگردید. به طور معمول، بین درمان‌ها، می‌توانید کار و رانندگی کرده و زندگی عادی خود را داشته باشید. rTMS باعث می شود که علائم افسردگی بهبود یابد یا به طور کامل از بین بروند. کاهش علائم ممکن است چند هفته طول بکشد.

منبع : آر تی ام اس چیست | معرفی برجسته ترین مراکز تی ام اس در تهران

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان باعث اضطراب بیش از حد مربوط به جدایی یک کودک از خانه و یا از کسانی (در نوجوانان و بزرگسالان) است که به فرد به آن ها وابسته است.

این اضطراب فراتر از میزانی است که برای رشد فرد انتظار می رود. ترس، اضطراب و  یا اجتناب ماندگار است، و حداقل به مدت ۴ هفته در کودکان و نوجوانان و به طور معمول ۶ ماه یا بیشتر در بزرگسالان به طول می انجامد.
اختلال اضطراب جدایی در نوزادان، معمولا از خانواده های غیرصمیمی نشات می گیرند. هنگامی که نوزاد از خانه و یا افراد وابسته اصلی جدا می شوند، ممکن است به طور پیوسته  احساس طرد، بی تفاوتی، غم و اندوه اجتماعی و یا مشکل تمرکز بر روی کار و یا بازی را نشان دهند.

بسته به سن افراد، ممکن است ترس از حیوانات، هیولا، تاریکی، دزد، سارق، آدم ربایان، حوادث رانندگی، سفر هواپیما، و شرایط دیگری را داشته باشند که به عنوان خطری برای یکپارچگی خانواده و یا خود افراد تلقی می شوند.

نگرانی در مورد مرگ و مردن نیز رایج است. امتناع از مدرسه رفتن ممکن است به مشکلات تحصیلی و اجتناب اجتماعی منجر شود.

کودکان ممکن است از این امر شکایت کنند که هیچ کس آن ها را دوست ندارد و یا مراقب آن ها نیست و در نتیجه آرزو می کنند که مرده بودند.

هنگامی که زمان جدایی بسیار ناراحت می شوند، ممکن است خشم و یا گاهی اوقات تنفر خود را نسبت به کسی که‌ آن ها را مجبور به جدایی‌ کرده، نشان دهند.

اضطراب جدایی در نوزادان دکتر هلاکویی

وقتی کودکان خردسال در شب تنها هستند، ممکن است تجارب ادراکی غیرمعمولی را گزارش دهند (مانند کودکانی که می گویند تصور می کنند افرادی که به اتاقشان ‌نگاه می کند، موجودات ترسناک به آن ها نزدیک می شوند یا حس می کنند چشم هایی به آن ها خیره شده اند).

کودکان مبتلا به این اختلال اضطراب جدایی در نوزادان اغلب به صورت سخت گیر، فضول و نیازمند توجه مداوم، می باشند. اغلب اوقات تقاضاهای مفرط کودک، به یک منبع سرخوردگی والدین تبدیل می شوند که  منجر به خشم و درگیری در خانواده است.

کودکان مبتلا به این اختلال اضطراب جدایی در نوزادان، گاهی اوقات، به صورت افراد وظیفه شناس، سازگار، و مشتاق به خوشحال سازی توصیف می شوند. کودکان ممکن است شکایت های جسمانی داشته باشند که به آزمایشات فیزیکی و روش های پزشکی منجر می شود ولی در  حقیقت مشکلی وجود ندارد.

حالت افسرده، غالبا وجود دارد و ممکن است با گذر زمان تداوم بیشتری پیدا کند و تشخیص فرعی اختلال افسرده خویی و یا اختلال افسردگی اساسی را توجیه کند. این اختلال ممکن است نسبت به اختلال مربوط به هراس با هراس از مکان های شلوغ اولویت داشته باشد.

اضطراب جدایی چیست؟

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان ممکن است باعث شود که کودک گریه کند، جیغ بزند، به شما بچسبد، سرش را تکان دهد یا صورتش را پنهان کند، این کودکان وقتی کسی که او را نمی شناسد به آن ها نزدیک می شود غوغا می کنند.

همین واکنش‌ها ممکن است در مورد اعضای خانواده و دوستانی نیز رخ دهد که به نظر می‌رسید کودک شما زمانی از آن ها لذت می‌برد اما اکنون آن ها را “غریبه” یا حتی یک تهدید می‌داند.

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان مرحله ای از رشد طبیعی است. در این مرحله، کودکان وقتی از والدین یا مراقبان اصلی خود جدا می شوند، مضطرب می شوند. اختلال اضطراب جدایی در نوزادان معمولاً از ۸ ماهگی کودکان شروع می شود و در سنین ۱۰ تا ۱۸ ماهگی شدیدتر می شود.

هنگامی که از والدین یا مراقبان خود جدا می شوند، به ویژه زمانی که از خانه دور هستند، احساس خطر و ناامنی می کنند.

آن ها برای امنیت و اطمینان به والدین و مراقبان خود نگاه می کنند. گریه نشان می دهد که کودکان احساس دلبستگی به والدین یا مراقبان خود را ایجاد کرده اند. گریه در این شرایط یک واکنش مثبت است.

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان تا ۲۴ ماهگی کودکان ادامه دارد. در این سن، کودکان ماندگاری اشیا را یاد گرفته اند و اعتماد پیدا کرده اند. اضطراب جدایی به مرور برطرف می شود زیرا کودکان یاد گرفته اند که والدین یا مراقبان آن ها حتی زمانی که دیده نمی شود نیز هنوز وجود دارند.

کودکان یاد گرفته اند که به والدین خود اعتماد کنند یا در نهایت مراقبان خود باز خواهند گشت.

چگونه اضطراب جدایی کودک از مادر را کاهش دهد

1. به طور منظم او را در آغوش بکشید. کودک خود را در آغوش بگیرید و دلبستگی او را تقویت کنید
2.  جدایی های کوتاه مدت را شروع کنید. او را در اتاقی قرار دهید و ابتدا مطمن شوید که اتاق امن است و سپس او را برای مدت کوتاهی تنها بگذارید.
3. استقلال را تقویت کنید. به نوزاد خود اجازه دهید راحت در اتاق بگردد.
4. توضیح دهید که چرا او را ترک می کنید و کی بر می گردید.  هرچه کودک بزرگ تر می شود بیش تر می توانید توضیح دهید.
5. هرگز دزدکی او را تنها نگذارید. این کار باعث می شود که کودک اعتماد خود را نسبت به شما از دست بدهد. خداحافظی از او باعث می شود که احساس کند والدینش بی دلیل و ناگهانی او را ترک نمی کنند.
6. بنشینید و با هم کتاب بخوانید.
7. با کودک خود نقاشی بکشید.
8. به کودک خود اجازه دهید با یکی از دوستان خود فعالیتی انجام دهد.
9. وقتی فرزندتان بدون شما روز را پشت سر می گذارد، با تمجید از او، عزت نفسش را تقویت کنید.

درمان اضطراب جدایی در نوزادان

1. پس از هربار شیر دادن کمی از کودک خود فاصله بگیرید تا اختلال اضطراب جدایی در نوزادان را کاهش دهید.
2. حتما پیش از رفتن به کودک خود اطلاع دهید.
3. به وعده هایی که می دهید عمل کنید تا اعتماد او را تقویت کنید.
4. او را در محیط آشنا قرار دهید و از پرستار بخواهید به خانه بیاید.
5. سعی کنید برنامه های ترسناک را مشاهده نکنید.
6. به فرزندتان بگویید که حالش به مرور بهتر خواهد شد.

درمان اختلال اضطراب جدایی در کودکان

• روانپزشکان کودک، روانشناس کودک یا روانپزشک کودک می تواند در مورد اضطراب جدایی کودک و نوزاد تشخیص درست را دهد و برای درمان آن برنامه لازم را تهیه کند:
• گفتار درمانی. گفتار درمانی به کودک شما کمک می کند تا احساسات خود را بیان کند و بدون استرس و نگرانی نشان دهد که چه چیزی باعث اختلال اضطراب جدایی در نوزادان در او می شود.
• بازی درمانی. استفاده از بازی درمانی یک راه بسیار موثر برای درمان اختلال اضطراب جدایی در نوزادان است که باید توسط متخصص صورت بگیرد. بازی درمانی کمک می کند تا کودک با احساسات خود روبرو شود.
• مشاوره خانواده. مشاوره خانواده به کودک کمک می کند تا با افکاری که باعث اضطراب او می شود روبرو شده و با آن کنار بیاید، مشاوره خانواده کمک می کند که مهارت های مقابله ای لازم را یاد بگیرد.
• درمان شناختی رفتاری. برنامه های درمانی شناختی رفتاری بر اضطراب جدایی دوران کودکی تمرکز دارد و شامل جلسات هفتگی با کودک و والدین است.

کنترل اضطراب جدایی در شب

ایجاد آسایش و اطمینان در طول روز ممکن است به کاهش اضطراب جدایی های شبانه کمک کند. با این حال، اغلب اوقات کمی حمایت اضافی در زمان خواب ضروری است و به کودکان کمک می  کند قبل از به خواب رفتن احساس امنیت کنند. برای ایجاد این حس امنیت کارهای زیر را انجام دهید:

• به یک روال منظم قبل از خواب پایبند باشید.
• مطمئن شوید که یک اسباب بازی یا پتوی مناسب و مورد علاقه خود را به همراه دارند.
• هنگام گفتن شب بخیر آرام باشید، زیرا کودکان می توانند حالات مراقبین خود را تشخیص دهند.
• اگر کودک از خواب بیدار شد با نوازش او را آرام کنید تا آرام شود، سپس اورا ترک کنید.
• در صورت امکان از بیرون آوردن آن ها از رختخواب و تکان دادن آن ها برای خواب پرهیز کنید.

اضطراب جدایی کودکان در مدرسه

• به کودک کمک کنید تا سریع تر به مدرسه بازگردد.
• یک مکان امن را شناسایی کنید. در مدرسه مکانی امن پیدا کنید تا کودکتان در آن احساس آرامش پیدا کند و بر اختلال اضطراب جدایی در نوزادان غلبه کند.
• از مربی کودک خود بخواهید تا اجازه دهد که با خانه تماس بگیرد و زمان کمی را با شما صحبت کند و با این کار استرس خود را کاهش دهد.
• برای فرزند خود در ظرف غذایش نوشته ای بگذارید تا به او یادآوری کند که او را دوست دارید.
• از مربی کودک خود کمک بگیرید و از او بپرسید که چه کارهایی ممکن است به او کمک کند.
• به تلاش و پیشرفت کودک خود احترام گذاشته و او را ستایش کنید.

با کاهش استرس خود به فرزندتان کمک کنید

• کودکانی که والدین مضطرب یا استرس دارند بیشتر مستعد اختلال اضطراب جدایی در نوزادان هستند و استرس بیش تری را تجربه می کند..
• در مورد احساسات خود صحبت کنید. سعی کنید با مشاور در مورد احساسات خود صحبت کنید این کار به شما کمک می کند که بهتر بتوانید استرس و اضطراب خود را کنترل کنید.
• به طور منظم تمرین کنید. ورزش باعث می شود که بتوانید استرس و اضطراب خود را بهتر کنترل کنید.
• درست بخورید. تغذیه سالم به شما کمک می کند تا راحت تر با استرس کنار بیایید.
• تمدد اعصاب را تمرین کنید. با کمک مدیتیشن و یوگا می توانید با استرس خود کنار بیایید.
• به اندازه کافی بخوابید.
• حس شوخ طبعی خود را حفظ کنید. خندیدن به بدن شما کمک می کند تا به طرق مختلف با استرس مبارزه کند.

علل شایع اختلال اضطراب جدایی

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان دارای علل بیولوژیکی، خانوادگی و محیطی هستند. عدم تعادل شیمیایی شامل دو ماده شیمیایی در مغز (نوراپی نفرین و سروتونین) به احتمال زیاد باعث ایجاد اختلالات اضطرابی می شود.

یک کودک یا نوجوان می تواند مضطرب بودن را به ارث برده باشد، اضطراب و ترس را نیز می توان از اعضای خانواده و دیگران آموخت. یک تجربه آسیب زا نیز ممکن است باعث اضطراب شود. روشی که فرد با اضطراب کنار می آید ممکن است در طول زمان آن را بدتر یا بهتر کند.

یک رویداد استرس زا در زندگی مانند تروما می تواند منجر به چسبیدن شخص یا کودک به یکی از عزیزان شود. طلاق، مرگ یا بیماری، آسیب محرکی است که اغلب در افراد مبتلا به مسائل اضطراب جدایی دیده می شود.

 

علائم اضطراب جدایی در نوزادان

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان مربوط به جدایی از خانه یا کسانی که فرد به آن وابسته است، توسط سه مورد (یا بیشتر) از موارد زیر، مشهود است:

• پریشانی بیش از حد هنگام جدایی از خانه یا افرادی با‌‌ وابستگی بیشتر رخ می دهد و یا پیش بینی می شود.
• نگرانی مداوم و بیش از حد در مورد از دست دادن یا آسیب دیدن احتمالی افراد
• خجالتی بودن
• گریه و جیغ زدن یا عصبانیت هنگام جدایی از والدین.
• امتناع از تنها خوابیدن و گریه در صورت جدایی از والدین.
• کابوس با موضوع جدایی و دوری از والدین و خانه
• نگرانی بیش از حد در مورد ایمنی یکی از اعضای خانواده
• معده درد، سردرد، یا سایر شکایات فیزیکی که باعث شکایت والدین می شود.
• نگرانی بیش از حد در مورد ایمنی
• امتناع از ترک والدین و چسبیدن بیش از حد به آن ها
• تظاهر به بیمار بودن برای جوگیری از جدایی
• نگرانی دائمی و بیش از حد در مورد اینکه یک واقعه نامطلوب منجر به جدایی آن ها از افراد نزدیکشان بیشتر می شود.
• بی میلی یا امتناع از رفتن مداوم به مدرسه یا جای دیگر به دلیل ترس از جدایی
• ترس یا عدم تمایل بیش از حد نسبت به ماندن در خانه یا بودن در مکان های دیگر بدون حضور افراد بزرگسال
• کابوس های تکراری در مورد جدایی از خانه و اختلال اضطراب جدایی در نوزادان
• شکایات مکرر از علائم فیزیکی (مانند سردرد، دل درد، تهوع یا استفراغ) که هنگام جدایی از افرادی با وابستگی اصلی رخ می دهد.

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان باعث پریشانی بالینی قابل توجه و یا اختلال در  حوزه های مهم عملکردی اجتماعی، تحصیلی (شغلی) و یا موارد دیگر می شود.

این اختلال منحصرا در طول دوره اختلال فراگیر رشد، اسکیزوفرنی، یا دیگر اختلالات روان پریشی رخ نمی دهد.

بهترین سن جدایی کودک از مادر

نوزادانی که بعد از ۴ ماهگی در اتاق خود می‌خوابند، به طور کلی بیشتر می‌خوابیدند و کم تر بیدار می شوند، این نوزادان در آینده راحت تر به اختلال اضطراب جدایی در نوزادان بسیار کمک می کند.

تحقیقات نشان داده است که نوزادان در اتاق جدا بهتر می‌خوابند، زودتر به رختخواب می‌روند و مدت طولانی‌تری می‌خوابند. نوزادانی که در ۴ ماهگی به تنهایی می‌خوابند، دو برابر بیشتر از سایر نوزادان احتمال دارد که زمان خواب ثابتی داشته باشند و تا ساعت ۸ شب در رختخواب باشند.

منبع : انواع اختلالات گفتاری در کودکان | ۱۴درمان اختلالات گفتاری و زبانی در کودکان

الرژی به شیر گاو در نوزادان امری نسبتاً شایع است. شیر مادر تنها منبع تغذیه و انرژی برای نوزادان در شش ماه اول است و نوزادان به ندرت علائم حساسیت به شیر مادر را نشان می دهند. با این حال، شیر خشک یا شیر گاو نیز ممکن است باعث واکنش های آلرژیک شود. علاوه بر این، علائم و نشانه های آلرژی معمولاً بلافاصله یا ظرف یک یا دو ساعت پس از مصرف شیر آشکار می شوند.

الرژی به شیر گاو در نوزادان چیست؟

آلرژی غذایی زمانی رخ می دهد که سیستم ایمنی بدن (مکانیسم دفاعی خود بدن) به غذاهای خاص واکنش غیرعادی نشان دهد. معمولاً سیستم ایمنی به بدن کمک می کند تا با چیزهای مضر مانند پاتوژن ها مبارزه کند. برای افراد مبتلا به آلرژی غذایی، سیستم ایمنی به اشتباه برخی از اجزای غذا را مضر تشخیص می دهد و واکنش نامناسبی ایجاد می کند. این امر منجر به علائم و نشانه های ناخوشایند و گاهی نگران کننده می شود.

آلرژی به شیر وضعیتی است که سیستم ایمنی بدن پروتئین شیر را به اشتباه به عنوان یک جسم خارجی یا چیزی که به بدن آسیب می رساند و به آن حمله می کند، می گویند.  حدود ۲ تا ۳ درصد نوزادان از حساسیت به شیر رنج می برند.

واکنش های آلرژیک شدید (آنافیلاکسی) شامل تنفس پر سر و صدا، خس خس سینه، تورم یا گرفتگی در گلو است، کودکان خردسال ممکن است به دلیل واکنش آلرژیک شدید رنگ پریده شده و علائم آلرژی را نشان دهند.

آیا نوزاد به شیر مادر حساسیت دارد؟

خیر. نوزاد نمی تواند به شیر مادر حساسیت داشته باشد زیرا شیر مادر به طور خاص برای مصرف توسط نوزاد انسان ساخته شده است . اگر نوزاد علائم آلرژی به شیر مادر نشان می دهد، ممکن است به ماده ای که مادر خورده است حساسیت داشته باشد در این شرایط نوزاد پس از مصرف شیر مادر علائمی شبیه آلرژی نشان دهد.

آزمایش تشخیص حساسیت به پروتئین گاوی

اگر به الرژی به شیر گاو در نوزادان (CMPA) مشکوک باشید، پزشک ممکن است آزمایش های آلرژی خاصی را برای تایید تشخیص خود انجام دهد. این آزمایش‌ها ممکن است شامل آزمایش خون، آزمایش پوستی، آزمایش پچ یا تغییر رژیم غذایی و به دنبال آن چالش غذایی باشد.

الرژی به شیر گاو در نوزادان واکنش سیستم ایمنی بدن به پروتئین (کازئین و آب پنیر) موجود در شیر گاو است. همچنین می تواند با سایر شیرهای حیوانی نیز اتفاق بیفتد. سیستم ایمنی نوزاد، پروتئین ها را به عنوان چیزی مضر اشتباه می گیرد و به جای جذب آن ها برای تغذیه، به آن ها حمله می کند.

چه چیزی باعث الرژی به شیر گاو در نوزادان می شود؟

علل الرژی به شیر گاو در نوزادان مشخص نیست.

روند این بیماری به این صورت است که وقتی غذا وارد روده کوچک می شود، سیستم ایمنی بدن آن را یک جسم خارجی اشتباه می گیرد و به آن حمله می کند و باعث واکنش آلرژیک می شود.

به نظر می رسد ژنتیک و عوامل محیطی علت اساسی آلرژی غذایی می باشند.

لاکتوز قند موجود در شیر تولید شده توسط همه پستانداران از جمله انسان است. گاهی اوقات افراد به اندازه کافی آنزیم لاکتاز در روده خود برای تجزیه لاکتوز تولید نمی کنند.

تعداد بسیار کمی از نوزادان دچار عدم تحمل لاکتوز واقعی هستند، این یک بیماری ژنتیکی نادر که در آن نوزاد بدون هیچ گونه آنزیم لاکتاز متولد می شوند. (به آن عدم تحمل لاکتوز اولیه می گویند). با این حال، بسیاری از مردم بعداً در زندگی خود یعنی بعد از ۵ سالگی دچار عدم تحمل لاکتوز می شوند.

نوزادان و کودکان خردسال در صورتی که دیواره روده آن ها به دلیل بیماری مانند گاستروانتریت یا آلرژی یا عدم تحمل به غذای دیگر آسیب ببیند، نسبت به شیر دچار عدم تحمل می شوند. این عدم تحمل لاکتوز ثانویه نامیده می شود و پس از بهبودی روده، معمولاً طی چند ماه، از بین می رود.

عوامل خطر الرژی به شیر گاو در نوزادان چیست؟

در شرایط زیر ممکن است نوزاد در معرض خطر بیشتری برای الرژی به شیر گاو در نوزادان باشد:

سابقه خانوادگی آلرژی: اگر والدین هر دو آلرژی غذایی داشته باشند، احتمال ابتلا به الرژی به شیر گاو در نوزادان ۷۵ درصد افزایش می یابد. زمانی که تنها یکی از والدین آلرژی داشته باشد، این خطر به ۴۰ درصد کاهش می یابد.

فرزند اول : دانشمندان مشاهده می‌کنند که نوزادان اول بیشتر از نوزادان بعدی مستعد ابتلا به آلرژی‌های غذایی می باشد. تصور بر این است که نوزادان اول مانند خواهر و برادرهای کوچکتر خود در معرض میکروب ها قرار نمی گیرند و این باعث می شود که سیستم ایمنی بدن آن ها به آلرژی حساس باشد.

آسم و اگزما: کودکانی که از آسم و اگزما رنج می برند بیشتر در معرض خطر آلرژی های غذایی مانند آلرژی شیر قرار دارند. با این حال، مشخص نیست که چه چیزی این دو اختلال را با حساسیت شیر مرتبط می کند. اما از آنجایی که آسم و اگزما نتیجه سیستم ایمنی معیوب هستند، می توانند نوزاد را مستعد ابتلا به آلرژی غذایی نیز کنند.

وجود سایر آلرژی های غذایی: اگر کودک حساسیت های غذایی دیگری نیز تجربه کرده باشد، ممکن است الرژی به شیر گاو در نوزادان را نیز تجربه کند، بنابراین قبل از دادن شیر به او دقت کنید و در صورت مشاهده علائم آلرژی به دکتر مراجعه کنید.

علائم

علائم الرژی به شیر گاو در نوزادان چند دقیقه تا چند ساعت پس از مصرف شیر یا فرآورده های شیری ظاهر می شود. الرژی به شیر گاو در نوزادان علائم زیر را نشان می دهد:

• کهیر/ بثورات پوستی: بثورات ریز، قرمز یا صورتی تیره هستند که در سراسر بدن ظاهر می شوند. آن ها شبیه برجستگی هستند، اغلب به صورت خوشه ای ظاهر می شوند و باعث خارش می شوند.
• تورم صورت از علائم الرژی به شیر گاو در نوزادان: قسمت هایی از صورت مانند پلک، گونه، دهان، زبان و لب ها متورم می شوند.
• تنگی نفس و سرفه: ماهیچه های گردن متورم می شوند، بلع را دشوار می کنند و در نتیجه سرفه و تنگی نفس ایجاد می شود.
• عدم افزایش وزن
• گرفتگی و آبریزش بینی: کودک ممکن است علائمی شبیه سرماخوردگی مانند آبریزش بینی و خس خس سینه در حین تنفس نشان دهد.
• ناراحتی معده: گرفتگی معده و درد شدید در کل ناحیه شکم.
• حالت تهوع و استفراغ: احساس تهوع دائمی، گاهی به دنبال استفراغ.
• خس خس سینه یا مشکل در تنفس
• زبان متورم
• رنگ پریده یا بیهوشی
• اسهال: نوزاد ممکن است اسهال داشته باشد و گاهی اوقات مدفوع ممکن است حاوی خون باشد.
• مدفوع مایع، گاهی سبز
• دل درد
• نفخ
• کولیک و بی قراری: گریه مداوم همراه با گیجی شدید و غیرقابل کنترل.

الرژی به شیر گاو در نوزادان چگونه تشخیص داده می شود؟

آلرژی به شیر با استفاده از دو روش زیر تشخیص داده می شود:

• حذف غذا: پس از اطلاع از علائم، پزشک از شما می خواهد که شیر را از رژیم غذایی کودک حذف کنید. اگر علائم موجود بهبود یابد و کودک دوباره علائم را نشان ندهد، می توان نتیجه گرفت که نوزاد به شیر حساسیت دارد.
• تست پریک پوستی: به آن تست از راه پوست نیز می گویند. در اینجا مقدار کمی از آلرژن رقیق شده، پروتئین شیر، به پوست تزریق می شود. اگر نوزاد به این ماده حساسیت داشته باشد، حساسیت پوستی در محل تزریق ایجاد می شود، که نشان دهنده آلرژی است. این آزمایش بی خطر است، اما معمولاً هرگز روی نوزادان زیر شش ماه انجام نمی شود.
• آزمایش خون: آزمایش خون وجود آنتی بادی های ایمونوگلوبولین را بررسی می کند، که در هنگام آلرژی غذایی وجود دارد.

درمان حساسیت به شیر گاو در نوزادان

الرژی به شیر گاو در نوزادان فقط قابل مدیریت است اما قابل درمان نیست، در ادامه نحوه مدیریت و کنترل آن آمده است، حتما در صورت استفاده از داروهای زیر با پزشک مشورت کنید:

• آنتی هیستامین ها: این داروها علائم حساسیت به شیر مانند تورم، کهیر، آبریزش بینی و درد شکم را کاهش می دهند اما آلرژی به شیر را درمان نکرده و فقط به کنترل علائم کمک می کند.
• اپی نفرین: آدرنالین نیز نامیده می شود، اپی نفرین هورمونی است که شوک آنافیلاکتیک را کنترل می کند.

رژیم مادر در حساسیت به پروتئین گاوی

در صورت مشاهده الرژی به شیر گاو در نوزادان، در تغذیه مادرانی که نوزادانشان حساسیت به پروتئین گاوی دارند باید از تمام غذاهای حاوی شیر خودداری شود. شیر را می توان در بسیاری از غذاهای مختلف یافت از جمله:

• تمام محصولات لبنی مانند کره، پنیر، ماست و خامه
• سس های خامه ای و سوپ ها
• کیک، شیرینی و بیسکویت
• بستنی و شکلات
• برخی از انواع نان
• غلات صبحانه

شما باید برچسب تمام غذاهایی را که خریداری می کنید بررسی کنید تا مطمئن شوید که حاوی شیر نیستند.

به جای شیر از چی استفاده کنم؟

اگر کودک شما نمی تواند شیر گاو بخورد، شیرهای حیوانی دیگر مانند شیر بز یا شیر گوسفند را به او ندهید. در عوض، جایگزین های شیر غنی شده مانند شیر سویا را انتخاب کنید.

مطمئن شوید که این مواد حاوی کلسیم هستند تا از سلامت استخوان و رشد عمومی کودک شما حمایت کنند. همچنین باید از دادن شیر برنج به کودک قبل از چهار و نیم سالگی خودداری کنید. زیرا حاوی مقدار کمی آرسنیک است که می تواند برای کودکان کوچک بسیار مضر باشد.

آیا کودک من می تواند شیر پخته بخورد؟

شاید. غذاهایی که کودک شما باید از آنها پرهیز کند به نوع واکنش آن ها به شیر بستگی دارد. برخی از کودکان می توانند مقدار کمی شیر تازه گاو بخورند. دیگران فقط می توانند شیر گاو پخته یا فرآوری شده داشته باشند. اما برای برخی از کودکان، خوردن شیر گاو حتی به مقدار بسیار کم ممکن است واکنش جدی ایجاد کند.

شیرهای جایگزین در کودکان بالای یک سال

• شیر سویا، برنج غنی شده با کلسیم، جو دوسر یا آجیل ممکن است توسط پزشک یا متخصص تغذیه، بسته به شرایط کودک توصیه شود.
• بررسی اینکه آیا آن ها حاوی پروتئین و چربی کافی برای رشد کودکان خردسال هستند نیز مهم است.
• کودکان مبتلا به آلرژی های غذایی متعدد ممکن است نیاز به استفاده از شیر خشک مخصوص برای برآوردن نیازهای تغذیه ای خود داشته باشند.
• نوزادان باید در حدود ۱۲ ماهگی توسط متخصص تغذیه بررسی شوند تا بهترین رژیم غذایی را داشته باشند.

در صورت مشاهده الرژی به شیر گاو در نوزادان حتما از مصرف غذاهایی که حاوی هر یک از مواد زیر هستند خودداری کنید:

• کره
• کازئین
• کازئینات ها (آمونیم، کلسیم، منیزیم، پتاسیم، سدیم)
• پنیر، کشک
• کاستارد، پودینگ
• هیدرولیزات (کازئین، پروتئین شیر، پروتئین، آب پنیر، پروتئین آب پنیر)
• لاکتالبومین یا لاکتالبومین فسفات
• لاکتوگلوبولین ها
• لاکتوز
• شیر (کم چرب، بدون چربی)
• نوقا
• پودینگ
• کازئین
• خامه ترش
• آب پنیر (دلاکتوز، دمینرالیزه یا کنسانتره پروتئین)
• ماست

حساسیت به پروتئین گاوی و اوتیسم

در سال‌های اخیر، مطالعات نشان داده‌اند که آلرژی‌های غذایی مانند الرژی به شیر گاو در نوزادان در ایجاد یا تشدید اوتیسم نقش دارند. به طور خاص، گلوتن (پروتئین گندم) و کازئین (پروتئین شیر) برای بدتر شدن علائم در کودکان مبتلا به اوتیسم شناخته شده اند.

آزمایش تشخیص حساسیت به پروتئین گاوی

در صورت مشکوک بودن نوزاد متخصص آلرژی ممکن است آزمایش پوستی انجام دهد. در این آزمایش که ساده می باشد پزشک یا پرستار مقدار کمی پروتئین شیر را روی پوست قرار می دهد، سپس یک خراش کوچک روی پوست ایجاد می کند. اگر کودک شما به ماده حساسیت زا واکنش نشان دهد، پوست آن ناحیه مانند نیش حشره کمی متورم می شود. البته ازمایش های دیگری نیز ممکن ازمایش خون نیز ممکن است انجام شود که حتما باید زیر نظر دکتر متخصص انجام بگیرد تا در صورت مشاهده واکنش نگران کننده اقدامات لازم انجام شود.

منبع : الرژی به شیر گاو در نوزادان | علل، علائم و درمان

 راه درمان نگه داشتن مدفوع، عوارض نگه داشتن مدفوع، ترس کودک از مدفوع اگر نگران این هستید که کودک نوپایتان مدفوع نگه دارد و از دفع مدفوع امتناع کند، تنها نیستید. این رفتار در کودکان نوپا بسیار رایج است. آنچه ضروری است، درک علت این رفتار است زیرا باید برطرف شود، در غیر این صورت می تواند منجر به مشکلات سلامتی دیگری در کودک نوپا شما شود.

مشکلات دفع مدفوع در کودکان

اولین نشانه این است که متوجه شوید که کودک نوپا چند روزی است که مدفوع نمی کند. برخی از علائم دیگر مدفوع نگه داشتن کودک نوپا عبارتند از:

• بی اختیاری ادرار
• دفع مدفوع سفت، خشک یا توده ای
• داشتن مدفوع که دفع آن دشوار یا دردناک است
• به شما می گوید که احساس می کند تمام مدفوع دفع نشده است
• فشار دادن باسن
• سفت کردن بدنشان
• زمانی که میل به مدفوع دارند، روی انگشتان پا ایستاده یا پاهای خود را روی هم قرار می دهند.

چرا کودکان نوپا مدفوع خود را نگه می دارند؟

شایع ترین دلیل نگه داشتن مدفوع در کودک نوپا عوامل روانی یا فیزیکی است. برخی از این دلایل عبارتند از:

ترس

اگر کودک نوپا شما قبلاً تجربه بدی داشته است که مربوط به مدفوع باشد، مانند درد هنگام دفع مدفوع به دلیل مدفوع سفت، کودک نوپا به احتمال زیاد به دلیل دفع مدفوع را مهار می کند. دلیل دیگر می تواند ترس از رفتن به دستشویی به دلیل صدای بلند سیفون یا حادثه های دیگر باشد.

سرگرمی

اغلب زمانی که کودک نوپا مشغول انجام کاری است که دوست دارد و از آن لذت می برد، تمایل دارند مدفوع خود را مهار کنند. آن ها تمایل دارند از رفتن به دستشویی اجتناب کنند زیرا بیش از حد غرق در فعالیت های سرگرم کننده ای هستند که انجام می دهند. کودک در این حالت ترجیح می دهد بازی کند تا به دستشویی برود.

اضطراب

برخی از کودکان نوپا بسیار حساس هستند و ممکن است احساس دفع مدفوع را دوست نداشته باشند زیرا بو یا ظاهر از نظر آن ها زشت می باشد. این نوع رفتار را می توان به ویژه در کودکان نوپا با اختلال پردازش حسی یا در کودکان مبتلا به اوتیسم می توان مشاهده کرد.

مصرف دارو از راه درمان نگه داشتن مدفوع

گاهی اوقات، داروهای ضد افسردگی، مسکن و کمبود آهن می‌توانند باعث یبوست و جلوگیری از دفع می شوند. در نوزادان تغییر از شیر مادر به شیر خشک یا تغییر غذا می تواند باعث یبوست شود. کودکانی که از سمت والدین فشار زیادی را احساس می کنند تا به دستشویی بروند نیز ممکن است برای مدتی درگیر یبوست شوند.

در برخی موارد نادر، برخی شرایط سلامتی نادر می تواند دلیل نگه داشتن مدفوع در کودک نوپا باشد. این شرایط عبارتند از:

• نهفتگی مدفوع
• خونریزی گوارشی (GI)
• کم کاری تیروئید
• اینرسی کولون
• سفت شدن مقعد
• بیماری سلیاک
• سندرم روده تحریک‌پذیر
• عفونت های دستگاه ادراری

عصبانی شدن

سرزنش فرزندتان یا ایجاد احساس شرم در او هیچ گاه نتیجه ای که می خواهید را به دنبال ندارد، به یاد داشته باشید که او برای عصبانی کردن شما این کار را انجام نمی دهد. اگر فرزندتان در شلوارش مدفوع می کند، او را با آرامش به حمام ببرید، محتویات آن را بشویید و توضیح دهید که مدفوع داخل دستشویی می رود.

عوارض نگه داشتن مدفوع

یبوست کوتاه مدت معمولاً عوارضی ندارند. با این حال، اجتناب یا به تاخیر انداختن مدفوع ممکن است منجر به موارد زیر می شود:

• یبوست طولانی مدت
• حرکات دردناک روده
• مشکلات کنترل مثانه
• هموروئید از عوارض نگه داشتن مدفوع در کودکان
• شقاق مقعد
• افتادگی ‌روده

۹ نشانه نگران کننده هنگام یبوست کودک

در کودکان، یبوست می تواند زمانی شروع شود که تغییری در رژیم غذایی، آموزش توالت رفتن یا پس از بیماری ایجاد شود. اغلب بچه ها استفاده از توالت خارج از خانه را دوست ندارند، بنابراین تا زمانی که به خانه برگردند از توالت خودداری می کنند. نگه داشتن مدفوع محرک بسیار رایجی برای یبوست است.

یبوست نه تنها با دفعات دفع مدفوع کودک، بلکه با حجم یا مقدار آن مشخص می شود. علائم مختلفی در ارتباط با یبوست وجود دارد. مردم فکر می کنند یبوست به این معنی است که فرد روزها بدون دفع مدفوع می گذرد، اما علائم دیگری نیز وجود دارد که والدین باید از آن ها آگاه باشند، این علائم عبارت هستند از:

• یبوست از بدو تولد یا اوایل نوزادی وجود داشته است.
• هر گونه علائم دیگر همراه با یبوست مانند تب، استفراغ یا اسهال
• خونریزی در مدفوع یا از راست روده
• تورم یا انبساط شکم
• مدفوع بلند و باریک
• عفونت های مکرر دستگاه ادراری
• رشد ضعیف یا کاهش وزن
• به ویژه علائم عصبی مانند ضعف
• یافته های غیر طبیعی در قسمت پایین کمر

 راه درمان نگه داشتن مدفوع

در اینجا چند راه ساده برای برخورد با کودک نوپایی که مدفوع خود را نگه می دارد آورده شده است:

۱. غذاهای غنی از فیبر

یکی از دلایل اصلی نگه داشتن مدفوع کودک نوپا درد ناشی از دفع مدفوع سفت به دلیل یبوست است، بنابراین رژیم غذایی غنی از فیبر به حرکات روده او کمک می کند. سبزیجات برگ سبز، میوه ها، غلات و غیره را در رژیم غذایی روزانه خود بگنجانید.

منابع فیبر خوب چیست؟

غذاهای متنوعی وجود دارد که می تواند منابع عالی فیبر در رژیم غذایی کودک باشد:

• غلات غنی شده با فیبر
• غلات کامل
• جو دوسر
• لوبیا
• سبزیجات به خصوص سبزیجات برگ سبز
• میوه ها به ویژه سیب، کشمش، گلابی، آلو و انجیر.

۲. مطمئن شوید که آب کافی می خورند

راه درمان نگه داشتن مدفوع علاوه بر فیبر، اطمینان از اینکه کودک نوپا شما به اندازه کافی آب می‌نوشد نیز به همان اندازه مهم است. اگر کودک نوپای شما در برابر نوشیدن آب مقاومت می کند، به او اسموتی های سالم، آب میوه های تازه، سوپ یا حتی غذاهایی مانند هندوانه و خیار که آب زیادی دارند، بدهید.

۳. داروی ملین

داروهای ملین زیادی برای درمان کودکان مبتلا به یبوست عملکردی وجود دارد که شامل نرم‌کننده‌های مدفوع، ملین‌های محرک، ملین‌های ترشح‌کننده و درمان‌های مقعدی می‌شود.

۴. ایجاد نوعی سیستم پاداش

یک  راه درمان نگه داشتن مدفوع، جایزه کوچک غیرغذایی برای مدفوع روی دستشویی معمولاً پیشرفت زیادی می باشد. با تشویق کردن او یاد می دهید که بیش تر این کار را انجام دهد.

۵. ماساژ |  راه درمان نگه داشتن مدفوع

ماساژ شکم یک راه عالی برای تحریک حرکات روده در نوزادان است. توصیه می شود از حرکات ملایم دست در جهت عقربه های ساعت برای تحریک روده ها استفاده کنید. می توانید از روغن کودک برای ماساژ استفاده کنید.

۶. ورزش

اگر احساس می کنید کودکتان دچار نفخ و تنبلی شده و چند روزی است که مدفوع نکرده است، سعی کنید در اطراف حرکت کنید و از او بخواهید شما را همراهی کند.

حرکت و ورزش می تواند ماهیچه های شکم و جریان خون به روده ها را تحریک کند.

علاوه بر این داشتن یک برنامه منظم روزانه و اولویت دادن به خواب می تواند به دفع منظم کمک کند.

مدفوع نکردن کودک تا چند روز طبیعی است

در حالی که برخی از کودکان نوپا هر روز چند بار به دستشویی می روند، کودکان دیگر می توانند دو، سه روز یا حتی بیشتر بدون دفع تحمل کنند. این ممکن است والدین را دچار وحشت کند، اما یبوست در کودکان نوپا معمولاً نشانه بیماری جدی نیست اما اگر یبوست بیش از دو هفته طول کشید یا با موارد زیر همراه بودباید کودک خود را نزد پزشک ببرید .

چرا درمان یبوست مهم است؟

• عفونت های ادراری کودک را کاهش می دهید، زیرا حدود ۱۰ درصد از کودکان مبتلا به یبوست دچار عفونت های مکرر ادراری می شوند.
• کاهش ناراحتی شکم.
• میزان ادرار در طول روز را کاهش دهید، زیرا یک سوم کودکان یبوست بی اختیاری در طول روز را تجربه می کنند.
• رفلاکس مثانه ادراری کودک را بهبود می بخشید، زیرا کودکان مبتلا به رفلاکس احتمال بیشتری برای ابتلا به عفونت را دارند.

در چه شرایطی باید از دکتر کمک بگیرید

• تب.
• غذا نخوردن به مدت طولانی
• خون در مدفوع
• احساس سرما حتی زمانی که هوا گرم است
• تورم شکم
• کاهش وزن
• درد در هنگام دفع

توصیه می شود قبل از اتخاذ هر گونه درمان خانگی برای کودک خود با پزشک مشورت کنید. اگر کودک شما به درستی تغذیه نمی شود، وزن کم می کند یا خون در مدفوع دارد به دنبال کمک پزشکی باشید.

ترس کودک از مدفوع

اولین کاری که برای درمان ترس کودک از مدفوع باید انجام دهید این است که مشخص کنید آیا کودک یبوست دارد یا خیر، و اگر چنین است، مطمئن شوید که او یک رژیم غذایی سرشار از فیبر دارد. ممکن است او به مایعات بیشتری نیاز داشته باشد. اگر این شرایط را تغییر ندهد، یک دوز کوچک ملین ملایم از طرف پزشک کمک می کند.

ترس کودک از مدفوع ممکن است منجر به یبوست شود بنابراین بیاید به دنبال راهی برای درمان ترس کودک از مدفوع بود.

برخی از مشکلات مشکلات دفع مدفوع در کودکان می تواند باعث یبوست و ترس کودک از مدفوع در کودکان شود:

• نخوردن فیبر کافی
• ننوشیدن مایعات کافی یا کم آبی بدن
• بیماری هیرشپرونگ
• بیماری سلیاک
• اختلالاتی که بر مغز و ستون فقرات تأثیر می گذارد
• آسیب های نخاعی یا مغزی
• شرایطی که بر متابولیسم کودکان تأثیر می گذارد مانند دیابت
• شرایطی که بر هورمون های آن ها تأثیر می گذارد، مانند کم کاری تیروئید
• مشکلاتی که می توانند کولون یا رکتوم را مسدود یا باریک کنند، از جمله تومورها

منبع : راه درمان نگه داشتن مدفوع | ترس کودک از مدفوع

حد و مرز در رابطه عاطفی به این منظور مشخص می شوند که به افراد دیگر نشان بدهید چه چیزهایی مورد قبول شما نیست و چه چیزهایی مورد قبول شماست. این مرزها در واقع تعادل زندگی شما را حفظ میکنند و باعث می شود از آسیب های احتمالی دیگران جلوگیری شود.

اگر برای زندگی خود مرزی قرار ندهید احترام شما و اطرافیان شما به خطر خواهد افتاد. شما با دلرحمی نابجای خود, افراد زورگو و نامحترم را به زندگی خود وارد می کنید.

حد و مرز در رابطه عاطفی

نشانه های عدم مرزبندی در زندگی

۱_ وقتی قلبا دوست دارید نه بگویید بی اختیار می گویید بله.

۲_ برای نه گفتن به درخواستی که نامعقول بوده عذاب وجدان می گیرید.

۳_ برای این که آرامش زندگی خود را حفظ کنید برعکس ارزش های واقعی خود عمل می کنید.

۴_هنگامی که کسی با شما بد رفتار می کند بی اعتنایی می‌کنید و آن طور که باید از خودتان دفاع نمی کنید.

۵_ برای این که دوست داشته شوید هر گونه تلاشی را انجام می دهید.

۶_به دیگران این‌اجازه را می دهید که به شما حرف هایی بزنند و یا در حق شما کارهایی بکنند که قلبا شما را ناراحت می کند.

۷_ از بقیه انتظار دارید بدون این که حرفی بزنید از ناراحتی های شما آگاه شوند.

در کمال تاسف بعضی از افراد فکر می کنند برای این که مورد تایید دیگران ‌باشند لازم است تا همواره در دسترس آن ها باشند و همین موضوع باعث می شود مرزهای شخصی بین آنان وجود نداشته باشد.

اگر تا به امروز عادت کرده اید که خودتان را با شرایط بقیه وفق دهید قطعا اعمال کردن مرزهای شخصی برای شما ترسناک و عذاب آور خواهد بود اما اگر آن را انجام دهید و به آن عمل کنید می فهمید که با گذشت زمان, همه چیز راحت تر خواهد شد و به اصطلاح ارزشش را دارد.

به وجود آوردن مرزهای شخصی

بهتر است از خودتان آغاز کنید : شما در وهله اول لازم است بپذیرید که لایق این هستید که بقیه افراد در مواجهه با شما باید یک سری قوانین را رعایت کنند.

شاید کمی عجیب و غیر قابل باور به نظر برسد اما متاسفانه آدم هایی وجود دارند که خودشان را لایق چنین مرزگذاری نمی دانند.

البته شما باید تفاوت میان درخواست محترمانه و توقع بی قید و شرط را بدانید و اگر کسی از شما درخواست محترمانه ای داشت می توانید با روی باز آن را بپذیرید.

۱٫ حد و مرز در رابطه عاطفی، مشخص کنید که چه نیازهایی دارید :

باید زمان زیادی را برای خود صرف کنید که مشخص شود به چه چیزهایی نیاز دارید. هنگامی که نسبت به خود آگاهی کافی پیدا کنید بهتر می‌توانید برای شخصیت خود مرزهایی تعیین کنید.

با شناخت نیازهای خود متوجه می شوید که در چه صورتی خشمگین می شود در چه مواقعی انرژی خود را از دست می دهید و چه موقع احساس افسردگی و ناراحتی می کنید.

بهتر است زمان دقیق این حس و حال ها را در یک دفترچه یادداشت کنید. وقتی چندین روز این موارد را یادداشت کردید متوجه می شوید که اوضاع شخصیتی شما دقیقا به چه صورت است.

مثلا ممکن است خواهر شما انرژی بسیار زیادی از شما تلف کند زیرا او عادت دارد بدون این که از پیش شما را مطلع کند بچه های خود را نزد شما بگذارد و به گردش برود. در این جا بحث بی احترامی باز می شود چرا که نظر شما را نخواسته و در واقع به شما مجال (نه) گفتن را نداده است.

هر کسی حق دارد در برابر درخواست دیگران آری یا نه بگوید.

۲٫ مرز تعیین کنید

اگر قبلا چنین تجربه ای نداشته اید به شما پیشنهاد می‌کنیم که از مقدار کم شروع کنید. مثلا اگر موضوعی شما را عصبانی می‌کند بهتر است به روی موضوعی دیگر تمرکز کنید که تهدید آمیز نباشد و عصبانیت شما کاسته شود.

متاسفانه بعضی افراد در حال تعیین مرز با عصبانیت و خشم این‌کار را انجام می دهند که در نهایت با مشاجره و شکست مواجه می شوند. شما باید با ثبات اخلاقی کامل این روند را انجام دهید.

۳٫ بیان کردن مرزهایتان

وقتی زمان تعیین مرز بین زن و شوهر از راه می رسد به خود این اجازه را بدهید که تجربه کنید و راحت باشید. برای راحتی کار خود می توانید از سناریوی معمولی یک رفتار نامعقول بهره بگیرید.

مثلا در مثال قبلی نمی توانید به یکباره در خانه تان را به روی خواهرتان ببندید. می‌توانید وقتی بچه ها را نزد شما می آورد بچه ها را قبول کنید و از او بخواهید قبل از این که آن جا را ترک کند چند دقیقه بماند تا با هم صحبت کنید.

بعد از این که از او پذیرایی کردید برایش توضیح دهید که تا چه اندازه از دیدن او و فرزندانش خوشحال می شوید ( حتی اگر نمی شوید و به سختی آن ها را تحمل می کنید ) اما احتیاج دارید از قبل نسبت به نگهداری از بچه ها مطلع شوید.

بعضی از افراد تلاش می‌کنند تا شما را درگیر حس عذاب وجدان کنند تا به هدف خود برسند اما اگر شما به شخصیت خودتان ایمان داشته باشید نمی توانند کاری را از پیش ببرند.

۵٫حس عذاب وجدان خود را شکست دهید

باید کفش های آهنی تان را به پا کنید چرا که مسیر درازی پیش رو دارید و باید شیوه زندگی خود را تغییر دهید البته معمولا افراد در چنین مواقعی دچار حس عذاب وجدان می شوند و نمی توانند به خوبی از شخصیت خود دفاع کنند.

احتمالا اطرافیان شما نسبت به سبک جدید زندگی شما حالت تدافعی می گیرند و موجب می شوند تا بیش از پیش حس عذاب وجدان داشته باشید اما خبر خوب این است که اکثر افراد به این سبک زندگی عادت می کنند و شما را آن گونه که هستید می پذیرند.

۶٫ به خودتان و توانایی هایی که دارید ایمان بیاورید:

شما از هر کسی بهتر می دانید که از زندگی چه می خواهید و چه توانایی هایی دارید.

نباید به کسی اجازه بدهید تا برای زندگی شما تصمیم بگیرد. وقتی شما چنین مرزهایی را تعیین کنید به اطرافیان نشان می دهید که شما تنها فرد تاثیرگذار در زندگی خود هستید.

۷٫ صبور باشید و به راحتی خسته نشوید :

هنگام تعیین حد و مرز در رابطه عاطفی نباید توقع داشته باشید که یک شبه همه چیز تغییر کند. شما در این مسیر به انرژی زیادی احتیاج دارید و نباید با ناامید شدن موفقیت خود را به تاخیر بیندازید.

وقتی اولین مرزهای شخصیتی خود را بنا کنید متوجه می شوید که چه قدرتی به زندگی شما وارد شده است و تا چه اندازه اعتماد به نفس پیدا کرده اید. با این کار اطرافیان شما متوجه می شوند که برای آرامش خود ارزش بسیار زیادی قائل هستید و اجازه نمی دهید هر کسی این احترام را به راحتی از شما سلب کند.

حد و حدود رفاقت

حد و مرز در رابطه عاطفی نحوه برقراری رابطه ی شما با سایرین را مشخص می کند, به عبارت دیگر این حد و مرزها یعنی آنان اجازه ندارند درباره ی یک سری مسائل اظهار نظر بکنند و لازم است حد خود را بدانند.

شاید درباره ی مرزبندی کشورها شنیده باشید‌. طی این مرزبندی کشورها با هم توافق می کنند تا درباره ورود به کشورشان حریم را رعایت کنند و با مرزبندی فیزیکی کشورها را از هم جدا می کنند. مرزبندی شخصیت نیز به مرزبندی بین کشورها شباهت دارد با این تفاوت که فیزیکی نیست و نمی توان آن را لمس کرد.

شما با مرزبندی کردن از شخصیت و زندگی خود محافظت می کنید و به اطرافیان می فهمانید که اجازه ندارند درباره ی هر موضوعی اظهار نظر کنند و به جای شما تصمیم گیری کنند. مرزبندی روانی را می توان نوعی پیشگیری از بیماری های روحی و روانی نیز دانست.

۹٫ خط قرمزهای خودتان را بشناسید

اگر می خواهید خط قرمزهایتان را مشخص کنید باید درباره مرزهای فکری و احساسی تان جستجو و کنکاش کنید. برای این منظور سعی کتید به واکنش های خود توجه کنید و دقت کنید تا ببینید چه چیزهایی برای شما غیر قابل تحمل هستند.

وقتی به طور کامل این عوامل تنش زا را شناختید یاد میگیرید تا جلوی وقوع آن ها را بگیرید و برای اطرافیان حد و مرزی مشخص کنید که از آن پیشامد جلوگیری کنید.

موضوع مهمی که در این بین پیش می آید این است که نباید حد و مرز های خود را با حد و مرزهای اطرافیان مقایسه کنید چرا که این حد و مرزها از فردی به فرد دیگر متفاوت خواهد بود و ممکن است چیزی دغدغه شما باشد که دغدغه برادرتان نیست.

گاهی اوقات ممکن است ندانید بعضی از موضوعات موجب رنجش شما می شوند چرا که آن موضوع در ناخودآگاه شما نهفته می باشد.

به عنوان مثال تصور کنید که شغلی را که همیشه آرزویش را داشتید حالا برای شما فراهم شده است اما کمی که می گذرد متوجه می شوید که موقعیت شغلی فعلی شما را به یاد خاطرات منفی گذشته می اندازد.

سپس با توجه به رنجی که متحمل می شوید تصمیم می گیرید این شغل را کنار بگذارید و به شغلی مشغول شوید که در کنار آن اعصاب و روان راحتی با آن داشته باشید.

وقتی که به کارفرمای خود می گویید من از این کار استعفا می خواهم او دلیل استعفای شما را جویا می شود و وقتی می گویید با روحیات من سازگار نیست او نیز به حد و مرزهای شما احترام می گذارد و با استعفای شما موافقت می‌کند و برای شما آرزوی موفقیت می کند.

به احساستان توجه بکنید:

۱۰٫ خشم، معذب بودن و احساس گناه

این سه احساس وقتی در کاری برای شما پیش می آید به احتمال زیاد حد و مرز در رابطه عاطفی جدیدی را در زندگی خود تجربه خواهید کرد.

اگر شخصی یا چیزی چنین حس هایی را در شما برانگیخت باید هشیار شوید که در حال تجربه کردن حد و مرز جدیدی در زندگی خود هستید. به عنوان مثال اگر گاهی اوقات احساس عصبانیت می کنید یا حس می کنید کسی از شما سو استفاده کرده است و یا این که ارزش واقعی شما را نشناخته است.

در واقع وقتی شما عصبانی می شوید یا در حال ثابت کردن خود هستید و یا از کاری احساس گناه می کنید. علت دیگری که می تواند هر کسی را عصبانی کند این است که افراد مختلف در حال تحمیل کردن نظرات خود به شما هستند.

البته قرار نیست هر موقع احساس عصبانیت کردید مرزهای جدیدی را تعیین کنید. باید به اقتضای موقعیتی که در آن قرار دارید قوانین جدیدی تعریف کنید. برای این که متوجه شوید در چه موقعیتی قرار دارید بهتر است در مواقع عصبانیت از خودتان سوال کنید.

تعیین مرزهای شخصی

( الان به چه مقدار در عذاب هستم ؟ ) یا (چقدر احساس گناه یا خشم را تجربه می‌کنم ؟ ) و بلافاصله نسبت به درجه ی احساس خود از ۱ تا ۱۰ احساس خود را اعلام کنید. به ترتیب از ۱ ( کم ترین ) و ۱۰ ( بیشترین )

اگر در نتیجه متوجه شدید که مقدار این احساس ۳ یا کمتر از ۳ می باشد در واقع خیلی اهمیتی ندارد و احتیاجی نیست آن را زیاد جدی بگیرید و درصورتی که حدود ۴ تا ۶ است در درجه ی متوسطی از خشم قرار دارد که اثر بیشتری نسبت به درجه ی قبلی خواهد داشت.

در صورتی که درجه ی احساس شما حدود میزان ۷ تا ۱۰ باشد مرحله ی بالایی را به خود اختصاص می دهد و بیشترین فشار را روی شما وارد می‌کند.

این وضعیت خطر بسیار زیادی را برای جسم ‌و روح شما خواهد داشت. لازم است هر چه سریع تر خود را از موقعیت تنش زا دور کنید تا کمی آرام شوید.

اعمال کردن مرزهای شخصی باعث می شود از جسم و روح خودتان حفاظت کنید و کسی نتواند به راحتی اعصاب و روان شما را تحت الشعاع قرار دهد.

پس در نتیجه اگر فردی یا موقعیتی اعصاب و روان شما را بر هم می زند و آسیب آن در رده بالایی قرار دارد بهتر است برای مواجه نشدن با آن تجدید نظری بکنید.

۱۱٫ به خودتان این اجازه را بدهید که مرزبندی کنید

گاهی اوقات ممکن است ترس از واکنش اطرافیان نگذارد بتوانید به راحتی  حد و مرز در رابطه عاطفی تعیین کنید.

در واقع در بیشتر اوقات افراد برای خوشایند اطرافیانی مثل مادر پدر خواهر برادر و دوست از بازگویی احساسات واقعی خود امتناع می کنند و شرایط را در حالت عیر قابل تحملش تحمل می‌کنند.

گاهی اوقات این احساس تایید خواهی آن قدری زیاد می شود که شما حتی این حق را به خود نمی دهید که میان خود و عامل آزاردهنده مرزی بکشید تا روان خود را حفظ کنید.

وقتی این مرزها را اعمال کنید کم کم متوجه خواهید شد که مرزبندی بین شما و عوامل آزاردهنده کمترین حق شما می باشد.

۱۲٫ به محیط اطرافتان دقت کنید

هیچکس نمی تواند تاثیر محیط در مرزبندی روانی را کتمان کنید. در واقع محیط کار محیط درسی و محیط خانواده می‌تواند این مرزبندی ها را جا به جا کند و یا نظر شما را تغییر دهد.

به عنوان مثال به رابطه خود با یکی از دوستانتان فکر کنید.آیا رابطه شما دو طرفه است؟ در واقع بهتر است بگوییم به همان اندازه که شما برای دوستتان ارزش قائل هستید او هم برای شما ارزش قائل است؟

اگر این رابطه نا برابر باشد مرزبندی این رابطه بسیار سخت خواهد بود.

منبع : تعیین حد و مرز در رابطه عاطفی