راه کنترل و مدیریت دعوای خواهر و برادر

دعوای خواهر و برادر یک برادر با خواهر یک امر طبیعی است.

خوب است که احساسات، کلمات و اعمال قوی بین خواهر و برادر وجود داشته باشد.

مبارزه و استدلال بین خواهر و برادر طبیعی است و نیاز به مدیریت دارد.

چگونگی یادگیری کودکان برای حل مشکلات و توسعه استراتژی هایی که می توانند در دیگر شرایط درگیری استفاده کنند.

دعوا با خواهر و برادر نیز بخشی از این است که چگونه فرزندان خود را در خانواده کار می کنند.

تمایل و شخصیت تأثیر زیادی بر توانایی کودک برای مدیریت احساسات خود، به ویژه احساس خشم و ناامیدی دارد.

بعضی از کودکان با کنترل خشم خود مبارزه می کنند و می توانند یک واکنش دیگر در خواهر و برادر ایجاد کنند.

مبارزه با کودکان جوان معمولا با افزایش سن آنها بیشتر می شود و زبان، تساهل و مهارت های اجتماعی بیشتر می شود. برخی از خواهران و برادران در طول زندگی خود با یکدیگر زندگی می کنند و بعضی سالها طول خواهد کشید تا سالها نتوانند زندگی کنند.

با این حال، برخی از خواهر و برادر با شخصیت های مختلف، خلق و خو و مسائل دیگر بین آنها ممکن است هرگز واقعا دوست یکدیگر و یا قادر به گرفتن.

تحقیقات درمورد دعوای خواهر و برادر

رقیب همبستگی در میان فرزندان با همان جنس و همسایگی در سن، بیشتر رایج است.

نرخ دعوای برادر زاده در خانواده هایی پایین تر است که در آن کودکان احساس می کنند که والدینشان به همان اندازه تحت تأثیر قرار می گیرند و جایی که آنها در خانواده احترام و ارزشمند هستند.

تحقیقات استرالیا نشان می دهد که والدین کیفیت روابط برادر و خواهر را براساس میزان شیوع فرزندان خود متفاوت می دانند. به طور کلی، نظر یک کودک نسبت به رابطه آنها با یک خواهر، نسبت به دیدگاه والدین نسبت به رابطه بیشتر خوش بینانه است.

روش ایجاد صمیمیت بین خواهر و برادر را بیاموزید.

دعوا بین دوقلوها

مسابقه در مورد دوقلوهای یکسان افزایش یافته است. به نظر می رسد با مقایسه و مقایسه با یکدیگر رقابت و دعوا را تشویق کند.

اعتماد به نفس پایین، افسردگی و حسادت بیشتر احتمال دارد که یک فرزند به نوعی توسط برادر یا خواهر انجام شود. مطالعات نشان داده است که یک دوقلو خارج از فعالیت، احتمالا فعالیت را به طور کامل رها می کند تا از دعوا مستقیم جلوگیری کند، حتی اگر خودشان بالقوه بالایی نشان دهند.

آماده شدن فرزندتان برای یک خواهر و برادر جدید

ورود یک خواهر جدید زمانی است که احساسات حسادت و جابجایی در یک کودک بزرگتر ممکن است رخ دهد. طبیعی است که آنها ممکن است تهدید و حسادت کنند.

توجه پدر و مادر که قبلا آنها بوده است، اکنون با دیگران به اشتراک گذاشته شده است.

یک کودک مسن تر برای مقابله با زمانی که یک نوزاد جدید وجود دارد. گاهی اوقات کودک از زیر دست و دیگر تجهیزات خود استفاده می کند و حتی لباس های کودک کودک بزرگتر را نیز می گیرد.

کودک مسن تر می تواند از طریق رفتار خود احساسات خود را بیان کند. والدین باید سعی کنند با احساس همدردی به احساسات کودک، نه رفتار رفتار کنند. کودک برای اطمینان و پشتیبانی از این زمان چالش انگیز نیاز به اطمینان دارد.

تهیه کودکان زیر ۱۸ سال برای یک خواهر تازه کار دشوار است، زیرا واژگان و درک آنها محدود است.

کودکان بالای دو سال می توانند درباره نوزاد تازه متولد شده در دوران بارداری و اطمینان از محل مهم خود در خانواده مطلع شوند.

راه کنترل و مدیریت دعوا و رقابت فرزندان

سعی کنید برای پیشبرد زمان مناسب کودک ترتیب دهید، به طوری که کودک نوپا شما به تغییرات زمانی که خواهر و برادر جدید خود می رسد، مورد استفاده قرار می گیرد.

پیشنهادات عبارتند از:

اگر برای تربیت فرزندتان هنوز از کمربند استفاده می کند، راه دیگری برای جلوگیری از دعوای خواهر و برادر در نظر بگیرید.

اگر تا زمانی که نوزاد متولد شود منتظر بمانید، کودک نو پا ممکن است نوزاد جدید خود را برای سرقت نوزادان خود تحریک کند.

برای بعضی از مادران، کودک بزرگتر و نوزاد تازه متولد شیرخواری طبیعی و راحت است، و ممکن است احساس کنند نیازی به نابینایی نوزاد نیست.

با این حال مهم است که ابتدا نوزاد جدید شیردهی کنید.

اگر شما ازدواج زایمان یا استخدام یک پرستار بچه را شروع می کنید، سعی کنید این ترتیبات را چند هفته قبل از تولد نوزاد شروع کنید.

این زمان برای کودک نوپا تنظیم می شود.

اطمینان حاصل کنید که کودک نو پا شما فعالیت های مداوم در خارج از خانه است.

برای مثال، در نظر بگیرید که آنها را در گروه بازی یا فعالیت مشابهی وارد کنید.

کودک نو پا خود را قبل از تولد وارد کنید برای مثال، درباره نامهای نوزاد صحبت کنید، آنها عکس های خود را به عنوان نوزادان نشان دهید و توضیح دهید که چگونه کودک نیاز زیادی به کمک دارد.

کودک نوپا حسود

کودک نوپا ممکن است نوزاد جدیدی را برای گرفتن زمان بسیار از وقت خود و برای اینکه به اندازه کافی بزرگ نباشد، بازی کند.

اگر با توجه به این فرصت، برخی از کودکان نوپا ممکن است با برادر یا خواهر جدید خود خشن باشند. پیشنهادات برای جلوگیری از این موارد عبارتند از:

  1. به رسمیت شناختن این که برای کودکان دشوار است و نیاز به والدینی دارند که درک، دوست داشتن و پرورش دارند.
  2. به خاطر داشته باشید که کودک از طریق رفتار خود احساسات خود را به نمایش می گذارد و به خانواده اش نیاز دارد تا این را درک کند و حمایت کند.
  3. تشخیص احساسات کودک و دادن آنها به مقدار زیادی از عشق، آغوش، حمایت و تشویق است.
  4. ستایش رفتاری ملایم بین کودک و کودک شما.
  5. کودک خود را نشان دهید که چگونه می خواهید رفتار کنید. بودن یک مدل نقش
  6. تصور می کنید که رفتار کودک نو پا شما مدتی است که با وضعیت جدید خود و احساساتی که با آن روبرو می شوند، به رفتار کودکانه بازگردد.
  7. از طریق این رفتار آنها ممکن است سعی کنند تا زمانیکه آنها تنها کودک بودند و احساس خاصی می کردند، بازسازی شوند.

ستایش رفتار خوب

ترویج مثبت هایی که دیگر کودک نباشد – قادر به انجام کارها برای خود، انتخاب و کارهایی که کودک نمی تواند انجام دهد.

ارائه فرزند شما به پاداش های خاص و یا سفر، بنابراین آنها متوجه هستند که برخی از مزایای داشتن قدیمی ترین کودک وجود دارد.

خشونت خواهر

در موارد نادر، دعوا با خواهر و برادر می تواند خشونت آمیز باشد، زیرا رفتار فیزیکی یک کودک به طور منظم به دیگران آسیب می رساند.

کودکی که در رفتارهای مضر فیزیکی مشغول به کار است، عموما خواهر و برادر است که دارای قدرت یا وضعیت بیشتری است؛ برای مثال، بزرگتر یا بزرگتر شده است.

یک خانواده که در معرض خشونت خواهر و برادر قرار دارد، باید به دنبال کمک حرفه ای فوری باشد.

از کجا سوال بپرسیم

برای مشاوره کودک و نوجوان و مشاوره روانشناسی تخصصی با برطرین مراکز به صورت حضوزی ، مشاوره تلفنی و آنلاین با شماره های زیر تماس حاصل نمایید.

شماره های تماس

۰۲۱۸۸۴۱۹۸۳۲

۰۲۱۲۲۲۴۷۱۰۰

۰۲۱۲۲۳۵۴۲۸۲

تلفن همراه

۰۹۰۳۱۲۳۶۴۴۶۰

۰۹۰۳۵۶۷۳۰۵۰

۰۹۱۰۸۳۴۷۵۹۷

منبع : راه کنترل و مدیریت دعوای خواهر و برادر

شباهت دو اختلال بیش فعالی با دوقطبی

تفاوت بین اختلال دوقطبی و بیش فعالی در کودکان و نوجوانان چیست؟

خیلی از اوقات والدین با شرایطی مواجه می شوند که کودک آنها از نوعی دغدغه سلامت روانی رنج می برد. این اختلال ممکن است توسط معلم، مشاور مدرسه یا حتی دیگر اعضای خانواده یا پزشک خانوادگی کودک به آنها گفته شده باشد.

یکی از متداول ترین بیماری های تهدید کننده سلامت روان کودک اختلال نقص توجه یا در اصطلاح عام ADD  یا ADHD است. ملاک تشخیصی اختلال نقص توجه داشتن شش معیار یا بیشتر  از هجده (حداقل شش ملاک طبقه نخست یا حداقل شش ملاک طبقه دوم) ملاک زیر است:

علائم بی توجهی

  • اغلب قادر به تخصیص توجه دقیق به جزئیات نیست یا دچار اشتباهات بی دقتی در کارهای درسی، کار یا دیگر فعالیت ها می شود.
  • غالبا نمی تواند توجه مداوم به تکالیف یا انجام فعالیت ها را حفظ کند.
  • اغلب به سخنان واضح گوش نمی دهد.
  • اغلب اوقات نمی تواند آموزش ها را پیگیری کند و تکالیف، کارهای روزمره یا وظایف محول شده کاری در محل کار را به پایان برساند (به دلیل رفتار مقابله ای یا ناتوانی در درک آموزش ها نیست).
  • اغلب در سازمان دهی تکالیف یا فعالیت ها مشکل دارد
  • غالبا نسبت به درگیری در تکالیف نیازمند تلاش ذهنی مداوم اجتناب، بیزار یا بی میل است (مانند کارهای درسی یا تکالیف)
  • اغلب چیزهای ضروری برای تکالیف یا فعالیت ها را فراموش می کند (از قبیل اسباب بازی ها، تکالیف مدرسه، مداد، کتاب یا مداد تراش).
  • اغلب به راحتی با یک محرک بیرونی دچار حواسپرتی می شود
  • اغلب در فعالیت های روزمره فراموشکار است

بیشتر بخوانید:

درمان بیش فعالی و نقص توجه در نوجوانان

اختلال نقص توجه و بیش فعالی در نوجوانان

علائم بیش فعالی و تکانشگری

  • اغلب با دست و پاهای خود ور می رود یا سرجای خود وول می خورد
  • غالبا جای خود در کلاس یا موقعیت های دیگر مستلزم نشستن را ترک می کند.
  • غالب اوقات به طور افراطی در موقعیت های نامناسب می دود یا بالا می رود (در نوجوانان و بزرگسالان ممکن است مستعد احساسات ذهنی یا بیقراری شود)
  • غالبا در بازی کردن یا درگیری در فعالیت های بی صدا مشکل دارد
  • اغلب یا در حرکت است یا اغلب طوری رفتار می کند مثل اینکه تحت یک نیروی محرکه حرکت می کند
  • اغلب تندتند صحبت می کند.
  • غالبا جواب ها را بدون تأمل قبل از کامل شدن سؤال پیش گویی می کند.
  • اغلب نمی تواند منتظر نوبت بماند
  • اغلب اوقات وسط مکالمات یا بازی های دیگران می پرند

این علائم باید حتماً طی شرایطی به مدت شش ماه یا بیشتر در مدرسه و خانه، بازی و تحصیل و امثالهم تداوم داشته باشند. اگر این علائم کمتر از شش ماه بروز یایند یا اینکه ملاک ها در تنها یک شرایط (مثلاً فقط درمدرسه) نمایان شوند آنگاه نباید تشخیص ADHD داده شود.

اما گاهی اوقات کودکان هنگامی که با طبقه تشخیصی دیگری سازگارتر هستند به اشتباه به عنوان ADHDتشخیص داده می شود. والدین و مراقبان سلامت تمایل دارند بی توجهی یا ناتوانی کودک بر تمرکز بر تکالیف را اغلب همبود با بیش فعالیو به طورخودبخود” “ADHD” فرض کنند. برخی متخصصان معتقدند که برخی از کودکان با تشخیص ADHD تحت عنوان اختلال دوقطبی بهترتشخیص و درمان می شوند.

ADHD و دوقطبی چه تفاوتی با هم دارند؟

در حالی که ویژگی تشخیصی ADHD بی توجهی و اکثر اوقات بیش فعالی است، اختلال دوقطبی با نوسانات خلقی بین انرژی و فعالیت زیاد (به اصطلاح مانیا یاجنون/شیدایی خفیف)و احساسات غمگینی یا ناراحتی (به اصطلاح افسردگی) مشخص می شود. در حالی که گاهی اوقات کودکان با ADHD ممکن است بدون هیچ دلیلی احساس غمگینی کنند کودکان با اختلال دوقطبی ممکن است هفته های متوالی بدون هیچ علت تشخیص پذیری احساس غمگینی کنند. هر دوی احساسات مانیک و احساسات افسرده گر در کودک منجر به مشکلات چشمگیری برای او در تماماً هر جنبه از زندگی های آنها؛ مدرسه، بازی، دوستان، خانه و غیره شود. خلق دوقطبی یک کودک فراگیر و  به سختی تغییرپذیر است در حالی که خلق ADHD کودک ممکن است به صورت دوره ای و گذرا ظاهر شوند اما در کل آنها افسردگی یا مانیای محض نباشند.

یک کودک در دوران اختلال افسردگی دوقطبی ممکن است به خاطر از دست دادن همه تمایلات و مداومت در تحقق آنها بی توجه باشند. یک کودک با ADHD به دلیل صرفاً عدم توانایی تمرکز بر هر چیزی در طی یک دوره زمانی از خود بی توجهی نشان دهند.

یک کودک با ADHD معمولاً به شکل نرمال و قابل انتظاری به رویدادهای زندگی خود واکنش نشان می دهند. واکنش های یک کودک دوقطبی به رویدادهای زندگی اغلب چیزی بیشتر از طولانی نبودن و بزرگ جلوه دادن رویداد خواهد بود.

یک کودک با ADHD در کل  هنگام قشقرق و بدخلقی از کارهایی که انجام می دهد آگاه است که طی یک دوره زمانی کوتاه و بدون آسیب رساندن به اموال رخ می دهد. یک کودک دوقطبی ممکن است هنگام اوقات تلخی و قشقرق ارتباط خود را با واقعیت از دست دهد و دست به تخریب اموال بزند و خود قشقرق به پا کردن ساعت ها طول بکشد.

راه دیگر تفاوت بین این دو نوع تشخیص در فرآیند درمان باشد. وقتی به یک کودک دوقطبی افسرده داروهای ضدافسردگی داده می شود به طور کلی خلق آنها پس از چند هفته بهبود می یابد و توجه و انرژی آنها دوباره جان تازه ای می گیرد. اگر  یک کودک دوقطبی رویداد مانیک را تجربه می کند نوعی داروی ضد روانپریشی ممکن است تجویز شود که در نهایت به کمترکردن سطوح انرژی کمک خواهد کرد. در مقابل؛ به کودک مواد محرک زا داده می شود درمانی که معمولاً بسیار سریع تأثیرمی گذارد تا داروهای ضدروانپریش یا ضدافسردگی. ظرف چندهفته یک کودک معمولاً می تواند به تمرکز حواس بهتر و پایین ترآمدن سطوح انرژی دست یابد مثل اینکه یک کلید را خاموش کرده اند.

درست انجامش دهید

بهترین کار برای دقیق ترین تشخیص ملاقات با متخصص سلامت روان مانند روانشناس کودک متخصص ADHD و اختلال دوقطبی است. چنین متخصصانی در تشخیص گذاری بین این دو اختلال  باتجربه و کاردان هستند و به درستی وجود اختلال دقیق کودک شما را شناسایی می کنند.

منبع : شباهت دو اختلال بیش فعالی با دوقطبی

حمایت از کودکان و تقویت استقلال آنها

حمایت از کودکان در طول تغییرات دوره های آموزشی می تواند به سلامتی و عزت نفس آنها کمک کند.

طبق مطالعات جدید محققان در دانشگاه فنلاند، وقتی پدر و مادر ها از استقلال فرزندانشان در گذارهای آموزشی حمایت می کنند، باعث ایجاد سلامت و عزت نفس بیشتری می شوند و احتمال افسردگی را کاهش می دهند.

این یافته ها به همه ی گذار های آموزشی بالاترِ دانش آموزان مربوط می شود: از دبستان تا دوره ی راهنمایی، از راهنمایی تا دبیرستان و از دبیرستان تا دانشگاه. تاثیرات مثبت آن با افزایش سن کودک افزایش می یابد.

پدر و مادر ها می توانند با دادن انتخاب های بیشتر مطابق اهداف آموزشی آنها، فراهم کردن انعطاف پذیری در محیط ساختار یافته و با مهیا کردن محیط آنها  برای موفقیت، استقلال کودک را برانگیزانند. همچون تشویق کردن کودکان برای خوانا، آراسته و مرتب نوشتن تکالیفشان.

مطالب مرتبط را در همین سایت بخوانید:

راهنمای مادران در افزایش استقلال کودک

استقلال طلبی در نوجوانان

محققان تاکیید کردند که حمایت از استقلال، که پدر و مادر ها آن را فراهم می کنند، در طول هر سه ی این گذار ها از افسردگی جلوگیری می کند و عزت نفس نوجوانان را در دو مرحله ی گذارِ آخر (دبیرستان) افزایش می دهد.

یافته ی مهم این است که تاثیرات مثبتِ حمایت از استقلال، همچنان که کودک بزرگتر می شود افزایش خواهند یافت.دکتر کاتارینا سالملا آرو گفت: «در گذشته تصور می شد که پدر و مادر ها فقط در دوران کودکی نقش مهمی دارند، اما این تحقیق اهمیت آنها را در طول نوجوانی و حتی بزرگسالی بیان می کند.»

برای مدت زیادی، اهمیت خود تنظیمی فقط در ارتباط با سلامت و موفقیت در زندگی مورد تاکیید قرار می گرفت. با این وجود، یافته های جدید حاکی از این است که پدر و مادر ها و کودکان همچنان تاثیر قوی، متقابل و منظمی بر سلامت یکدیگر دارند.

برای مثال فرزند پروری بر سلامت فرزندان تاثیر می گذارد، و سلامت فرزندان همچنین بر پدر و مادر تاثیر می گذارد. در حقیقت نسبت به نگرش قبل، فرزندان نقش موثرتری در تاثیر حمایت والدین برای استقلالشان ایفا می کنند: زمانی که فرزندان کمتر خوب عمل می کنند، پدر و مادر ها مایلند مداخله بیجا کنند و کنترل را بدست گیرند، درواقع از استقلال فرزندانشان کمتر حمایت می کنند.

سالملا آرو گفت: «با این وجود، از دیدگاه سلامت جوانان، برای پدر و مادر ها مهم خواهد بود که در این مواقع بیشتر از آنها حمایت کنند، چرا که ثابت شده حمایت از استقلال فرد افسردگی را کاهش می دهد.»

این تحقیق شامل ۲۰۰۰ فارغ التحصیل جوان می شود که محققان مسیر تحصیلی و سلامتشان را در طول همه ی گذار های تحصیلی پیگیری کرده اند.

این پژوهش با کمک  پروژه ی LEAD و تحت نظارت برنامه های زیر انجام شده است:

Future of Learning, Knowledge and SkillsAcademy

مطالعه ی میان رشته ای Mind the Gap تحت نظارت برنامه ی Human Mind Academy

منبع : حمایت از کودکان و تقویت استقلال آنها

با کودک حواس پرت و فراموش کار چگونه برخورد کنیم؟

حواس پرتی کودک و فراموش کاری کودک گاه به گاه امری طبیعی است که ممکن است برای هر کسی پیش بیاید اما اگر فرزندتان دایما وسیله ای را فراموش کند، کتابش را در خانه جا بگذارد و یا با تلفن های مکرر از جانب مدرسه، از شما درخواست کند تا وسایلش را به مدرسه ببرید چه؟

اگر فرزندی دارید که سال های اولیه ی ورود به مدرسه را پشت سر می گذارد، ممکن است این مساله بیشتر نیز باشد و شما را خسته و کلافه کند.

علاوه بر این، فراموش کاری کودکان، برای والدین هزینه های زیاد دیگری نیز دارد و غالبا بسیار گران تمام می شود. ممکن است مجبور شوید در یک روز کاری شلوغ، مرخصی بگیرید تا کفش ورزشی فرزندتان را به او برسانید و بسیاری نمونه های دیگر.

به عنوان اولین گام لازم است بدانید که به خاطر آوردن و برنامه ریزی کردن، مهارت هایی هستند که نیازمند پرورش اند.

در ادامه با نکاتی آشنا خواهید شد تا از فراموش کاری های بعدی جلوگیری کنید.

آیا فراموش کاری کودکان طبیعی است؟

فراموش کاری و حواس پرتی مداوم و افراطی می تواند نشانه ای از اختلال نقص توجه باشد.

بنابراین در صورتی که فرزندتان الگوی مداومی از فراموش کردن و یا بی توجهی نشان می دهد، لازم است تا با یک مشاور حوزه ی نقص توجه در ارتباط باشید.

استرس و اضطراب نیز می توانند از علایم تشدید کننده ی حواس پرتی در کودکان باشند.

در صورتی که فرزندتان با مسایل آزاردهنده ای در خانه و یا مدرسه درگیر باشد، ممکن است آن را در غالب حواس پرتی بروز دهد.

در موارد دیگر، فراموش کاری کودک می تواند صرفا نشانه ای از فراموش کاری باشد که از طریق آموزش و نکات زیر قابل حل است.

۱.یک الگوی سازنده و برنامه ای عملیاتی ترتیب دهید که روند استقلال و مسئولیت‌پذیری را پرورش دهد.

در صورتی که خدو شما فردی فراموشکار و بی برنامه باشید، فرزندتان برنامه ریزی و تمرکز حواس را از چه منبعی یاد خواهد گرفت؟

اولین گام برای پیشگیری از فراموش کاری کودکان آن است که خودتان الگویی سازنده باشید.

فرزندتان نیازمند آن است که روال برنامه ریزی روزانه ی شما را ببیند تا ضرورت آن را بهتر درک کند.

علاوه برآن، لازم است تا برنامه ای عملیاتی ترتیب دهید تا مسئولیت پذیری افزایش یابد.

به عنوان مثال بجای آنکه هر شب از فرزندتان بپرسید ” کتابت را برداشتی، دفترت چی ؟ و…” به او کمک کنید تا هر شب، قبل از خواب، لیستی از وسایل ضروری روز بعد تهیه کند و در کنار آن ها علامت تیک بزند.

به مرور کودک تان نه تنها فراموش کاری نمی کند بلکه مسئولیت شخصی خود در قبال امور روزانه اش را نیز خواهد پذیرفت.

  1. به کودک حواس پرت جای مشخصی برای نگهداری اشیائش بدهید.

اطمینان حاصل کنید که کودک جالباسی اختصاصی و جای به‌خصوص برای اسباب‌بازی‌ها و کتاب‌هایش دارد.

می توانید به این جاهای اختصاصی برچسب بزنید و از همان ابتدا از آن‌ها به ‌طور مداوم استفاده کنید.

کودک از شما تقلید خواهد کرد و درنتیجه، مهارت‌های سازمان‌دهی‌اش رشد خواهند کرد.

  1. تشویق کردن را فراموش نکنید.

وقتی که کودک حواس پرت به دنبال چیزی می‌گردد و آن را در جای مخصوصش پیدا می‌کند، او را برای قرار دادن شیء در جای مناسب تشویق کنید.

برای افزایش اثربخشی، می توانید هنگامی‌که فرزندتان لباسش را به جالباسی آویزان می‌کند و یا یک اسباب‌بازی را در جای خودش قرار می‌دهد، نکاتی را دربارۀ بازدهی کارش و اینکه دفعۀ بعد چقدر راحتتر به اسباب بازی اش دسترسی خواهد داشت ذکر کنید.

  1. اجازه دهید تا فرزندتان پیامدهای طبیعی فراموش کردن را تجربه کند.

درست است که جاگذاشتن برخی وسایل می تواند برای شما هم ناراحت کننده باشد اما بخاطر داشته باشید که مسئولیت فراموشی وسایل کودک تان به عهده ی خودش است.

اگر دایما این مسئولیت را بپذیرید که وسایل فراموش شده را به او برسانید، احتمالا دلیلی برای برنامه ریزی نمی بیند و به روال قبلی اش ادامه می دهد.

در مواردی، از انجام این کار جلوگیری کنید و سپس با فرزندتان گفت و گو کنید تا روشی برای جلوگیری از فراموشی های مکرر را بیاموزد.

  1. برای درمان کودک حواس پرت از مشاور کمک بگیرید.

در صورتی که علی رغم استفاده از روش های ذکر شده، فراموش کاری کودک همچنان ادامه دارد بهتر است از یک مشاور کمک بگیرید تا سایر دلایل احتمالی مورد بررسی قرار گیرد.

در نظر داشته باشید که فراموش کاری نیز مانند بسیاری از مشکلات رفتاری دیگر، یک مساله ی نیازمند حل و فصل است و سرزنش، تحقیر و یا توبیخ فرزندتان آن را برطرف نخواهد کرد.

منبع : با کودک حواس پرت و فراموش کار چگونه برخورد کنیم؟

مسئله کلاس های صبح زود در کودکان دبستانی

آیا کودکان دبستانی به اندازه نوجوانان محرومیت از خواب دارند؟

در این صورت، آیا آنها باز هم باید زودتر شروع به تحصیل کنند؟

توصیه های موجود در مورد میزان خواب کودکان سنین مختلف باید براساس اتفاق نظر حکم های متخصصان باشد. گروهبندی های سنی اساساً مطلق هستند و برای هر گروه سنی دامنه های سنی پیشنهاد می شود که حاکی از تفاوت های فردی در نیاز به خواب است. غیر از دانستن آنکه کودکان سنین بالاتر به طور متوسط ساعات خواب کمتری در مقایسه با خردسالان دارند، فقط تقریب های حدودی معطوف به نیاز به خواب شده است. من به تازگی نتایجی از مطالعات فراتحلیلی را خلاصه وار تلخیص کردم، یافته های این مطالعه که از ابزارهای سنجش عینی استفاده کرده بود نشان داد که میانگین محرومیت از خواب برای تمام رده های سنی نشان از سیر نزولی کمتر از اتمام بازه های سنی توصیه شده داشت (گلند و همکاران،۲۰۱۸).

برای مطالعه بیشتر:

تنظیم خواب نیمروز کودکان

چگونگی برخورد با رفتارهای کودک در هنگام خواب

در مطالعه ای جدید گروبر و همکارانش(۲۰۱۸) ذکر کردند که توصیه های خواب توسط مؤسسه ملی خواب(NSF) برای کودکان دبستانی و متوسطه یک طور است؛ ۹تا۱۱ساعت. اما وقتی آنها خواب کودکان سنین ۶تا۱۱سال را به طور عینی در هفت شبانه روز پی در پی هفتگی در طی سال تحصیلی اندازه گرفتند دریافتند که کودکان سنین بالاتر درطیف سنی مذکور محرومیت از خواب کمتری داشتند. برای مثال؛ تنها۳/۵۱درصد از کودکان سنین ۱۰و۱۱سال نه تا ده ساعت را در تختخواب سپری کردند.  سنجش های اکتی گرافیک “خواب واقعی” نشان داد حتی کودکان سنین پایین تر در هر طیف سنی ساعات خواب توصیه شده را می خوابند.

حال این سؤال باقی می ماند: کودکان بزرگتر خوابی کمتر از توصیه های صاحبنظران دارند یا اینکه خیل عظیمی از کودکان دبستانی به اندازه کافی نمی خوابند؟ واقعاً هیچ جواب قطعی برای این سؤال وجود ندارد اما نظر من روی تفسیر بعدی است. من شیفته نظر ایرادشده زیر توسط گروبر و همکارانش شدم:

“جمعاً یافته ها نشان می دهد که تغییرات از قبل مفروض ایجاد شده در نوجوانی با شروع دوران بلوغ در عوض می تواند در کوچکترها یعنی کودکان مدرسه رو نیز دیده شود. خواب کودکان پایه سوم و چهارم در مقایسه با همتایان کوچکتر خود دچار تأخیر زودهنگام و تغییرات فشرده تری است و این وضع در بین کودکان پایه های پنجم و ششم حد افراطی تری به خود می گیرد “. از زمان مطالعات ره گشای دکتر ماری کراسکادون در دهه ۱۹۸۰ که واقعاً به صورت یک قاعده کلی و علمی برای خواب درآمده است از این جهت که نوجوانان رسیده به سن بلوغ فاز تأخیری و دشواری در به خواب رفتن را تجربه می کنند. به دلیل آنکه مدارس متوسطه صبح خیلی زود شروع می شوند، فرض بر این است که نوجوانان دچار محرومیت از خواب مزمن شوند.

این مفروضات یک مؤسسه علمی برجسته برای جنبش سریع در به عقب انداختن زمان شروع مدارس متوسطه است. همانطور که قبلاً نیز مستند کرده ام، نواحی تحصیلی سیاستگذار در امر آغاز به کار دیرتر مدارس متوسطه تلنگری زده اند بر برنامه های ایاب و ذهاب دبستان آنچنان که مدارس ابتدایی زودتر شروع شوند. تحقیقات خیلی کمی در اثربخشی یا عدم اثربخشی شروع زودهنگام مدارس ابتدایی و در نتیجه کمتر خوابیدن و نیز تحقیقات کمی در تعیین اینکه عملکرد تحصیلی ضعیف ناشی از بیخوابی است یا خیر، صورت گرفته است.

اما نتایج گروبر و همکارانش و این نتیجه گیری ها باید دست کم فرصتی برای تعمق ما باشد. اگر کودکان کمتر از سن تعیین شده در بازه ۶تا۱۱سال می خوابند احتمال دارد که آنها با این حال نیز ساعاتی ناکافی می خوابند در صورتی که اکثر قریب به اتفاق کودکان ۱۰و ۱۱ساله در فاز پیش از بلوغ قرار دارند. گروبر و همکاران اشاره ای به زمانی به عنوان الگوی همگانی شروع  مدارس نکردند اما آنها بیدارشدن بین ساعات۶:۱۸ و ۶:۳۰ صبح را خاطر نشان ساختند. با شروع مدارس قبل از۷:۳۰دقیقه صبح کودکان مجبورند برای لباس پوشیدن، صبحانه خوردن و رفتن به مدرسه خیلی زودتر از خواب بیدار شوند. ضمن آنکه توصیه آکادمی پزشکی اطفال آمریکا در خصوص اینکه مدارس نباید زودتر از ۸:۳۰ صبح شروع شود قابل فهم است، اما آیا هیچ گونه توجیهی برای تعمیم بیشتر  این توصیه ها به مدارس ابتدایی وجود ندارد؟

منبع : مسئله کلاس های صبح زود در کودکان دبستانی

بررسی مغز کودکان با نقص توجه و بیش فعالی

مغز کودکان دارای اختلال نقص توجه و بیش فعالی فقر پروتئینی را نشان می دهد

تحقیقات جدید در کودکان با بیش فعالی و کمبود توجه به فقر مواد شیمیایی مورد نیاز در خون این کودکان پی بردند. به نظر می رسد کودکان با بیش فعالی و کمبود توجه، حدود۵۰ درصد سطوح پایین تری از آمینو اسید یا به اصطلاح تریپتوفان؛ پروتئین عامل تولید دوپامین، نورآدرنالین و استروتونین؛ و نیز یک مؤلفه مهم برای توجه و یادگیری دارند. جسیکا جاناسون از دانشگاه اربرو سویس به همراه تیم تحقیقاتی اش در پی بررسی فرضیه تفاوت بین انتقال پروتئین هاس تریپتوفان، تیروسین و آلانین در کودکان ADHD بودند، از آنجایی که این آمینو اسیدها مواد متشکله شیمیایی مغز و دخیل در ابتلای به ADHD محسوب می شوند. آنها سلول های بافتی پیوندی یا فیبروبلاست های ۱۴ پسر ۶ تا۱۲سال دارایADHD را تحلیل کردند و به این نتیجه رسیدند که توانایی سلولی برای انتقال تریپتوفان در پسرانADHD نسبت به دیگر پسران کمتر است.

جانستون بیان کرد این یافته ها اختلالات بیوشیمیایی بیشتر در مغز افراد ADHD را در مقایسه با دانسته های قبلی نشان می دهد. وی اذعان می کند “این نشان دهنده چندین ماده مخابره گر بسیار مهم در ADHD است که این وضع در آینده می تواند موجب راهگشای واردات داروهای دیگری نسبت به داروهای در دسترس کنونی باشد “. جانستون تمرکز کاری خود را بر تحلیل مواد انتقال دهنده مهم در مغز برشمرد. سطوح بسیار پایین این مواد ممکن است دلیل پشتوانه ایجاد شرایطی از قبیل ADHD باشد.

برای مطالعه بیشتر:

فرزندپروری برای کودک بیش فعال

آیا تغذیه روی بیش فعالی کودکان موثر است؟

او گفت احتمالاً این یافته ها به معنای آنست که مغز سروتونین کمتری را تولید می کند. تاکنون عمدتاً تمرکز بر ماده انتقال دهنده دوپامین و نورآدرنالین در درمان پزشکی ADHD بوده است. اما اگر سطوح پایین سروتونین نیز عامل مشترک باشد داروهای دیگر ممکن است برای درمان موفقیت آمیز لازم باشد.

میزان پایین سرتونین با تکانشگری بیشتر ارتباط دارد که نشانه اصلیADHD است. او بر این باوراست که بررسی بیشتر سروتونین در افراد ADHD و اختلال رفتارهای آشوب زا بسیار مهم است.

همچنین کودکان گروه ADHD آمینو اسید آلانین بیشتری در سلول های فیبروبلاست مغز منتقل شد. متخصصان می گویند مشخص نیست این آمینو اسید چقدر بر ADHD اثردارد اما به نظر آنها شاید بر انتقال امینواسیدهای مهم دیگر برای فعالیت نرمال مغز تأثیرگذار باشد.

به طور قابل توجهی انتقال بیشتری از آلانین در کودکان اوتیستیک یافت شده است و در بررسی نُه پسر و دو دختر مبتلا به اوتیسم نمونه های فیبروبلاست ظرفیت فوق العاده ای برای انتقال آلانین را نشان دادند. محققان بیان کردند این افزایش انتقال در سطح غشای سلول ممکن است بر انتقال چندین آمینواسید دیگر در سطح سد خونی-مغزی تأثیر بگذارد  و آنها نیز اضافه کردندکه معناداری این یافته ها باید بیشتر مورد کنکاش قرار گیرد. هیچ گونه تفاوتی در کار آمینواسید تریوسین در نمونه های پسران دارای ADHD دیده نشد که به نظر متخصصان فعالیت تریپتوفان در پسران در شرایط بدونADHD علت تفاوت بود. اما آنها فکر می کنند که این می تواند به معنای تغییر در تریپتوفان باشد که با تبدیل کلی تر در عملکرد یاخته سلولی ADHDها ارتباط دارد. تغییرات مشابه در یاخته های سلولی در اختلالات روانی دیگر مانند اسکیزوفرنی و اختلال دوقطبی دیده شده است.

سرپرست تیم دکتر نیکولاس ونیزولوس برشمرد که سطوح کاهشی شدید گیرنده های استیل کولین نیز در پسران ADHD دیده شد. این فقدان می تواند منجر به مشکلاتی در تمرکز و یادگیری شود. داروهای بهبود دهنده سطوح استیل کولین هم اکنون موجودند و در حال حاضر در درمان بیماری آلزایمر به کار برده می شوند. جزئیات کامل این مطالعه در  مجله کارکردهای مغز و رفتار منشتر شده است.

دکتر ونیزیلوس اضافه کرد “من درحال انجام تحقیقی در مورد بیمارهای روانی و اختلالات کارکردی در سطوح سلولی هستم”. فرض بر این است که بسیاری از اینها نتیجه سطوح بسیار پایین مواد انتقال دهنده مهم در مغز باشند، بنابراین تحلیل بیوشیمی سلولی به ما در درک فرآیندهای سهیم در این تغییرات کمک می کند.

این مطالعه به دلیل نمونه کوچکی از بیماران و آن هم فقط جامعه پسران با محدودیت آماری مواجه شد. اما این تیم نتیجه گرفتند “کودکانADHD ممکن است دسترسی کمتری به تریپتوفان و دستیابی بیشتری به آلانین در مغز داشته باشند”. دسترسی پذیری فزاینده تریپتوفان در مغز ممکن است علت اختلالات در سیستم انتقال دهنده عصبی ساختارهای سروتونرژیک، عامل ثانویه در تغییرات در سیستم کته کولامنرژیک (که فعالیت دوپامین را پوشش می دهد) باشد.

بدین ترتیب این اکتشافات جدید با مطالعه قبلی همسو است که در آن ژن ها باADHD ارتباط دارند که از آن جمله چندین ژن مرتبط با سیستم  کته کولامینرژیک را در بر می گیرد.

در نهایت متخصصان خواستار بررسی گسترده  وبیشتری با تمرکز بر اختلال در انتقال دهی آمینواسید در کودکان ADHDشدند.

منبع : بررسی مغز کودکان با نقص توجه و بیش فعالی

ترمیم دلبستگی ناایمن

در مقالات قبلی این سایت نکاتی در مورد دلبستگی ناایمن و راه های کمک به بهبود آن مطالعه کردید. در این مقاله نیز در ادامه بحث های گفته شده راه های دیگری برای ترمیم دلبستگی ناایمن ذکر شده اند.

ترمیم دلبستگی ناایمن از طریق کمک به ایجاد حس محبت در کودک خود

کودکی که در اوایل زندگی اش پیوندی نداشته است اوقات سختی را هنگام پذیرفتن محبت به ویژه محبت از طریق لفظ کلامی در پیش خواهد داشت. اما شما می توانید کمک کنید تا او پذیرفتن محبت را با گذشت زمان، ثبات و تکرار یاد بگیرد. حس اعتماد و امنیت از بارها و بارها مشاهده اعمال محبت آمیز، شنیدن عبارات دلگرم کننده و احساس آرامش نشأت می گیرد.

چیزهای خوبی که به کودک شما حس خوبی می دهند را پیدا کنید. در صورت امکان محبت به کودک خود را از طریق تکان دادن، نوازش کردن و در آغوش گرفتن نشان دهید؛ ابرازهای دلبستگی که او از اول از آنها محروم بوده است. اما همواره آنچه به کودک احساس امنیت می دهد و برایش خوب است را محترم بدانید. در مواردی که سابقه تروما و سوءاستفاده های قبلی وجود دارد شما ممکن است بسیار کند پیش روید زیرا کودک ممکن است در برابر لمس فیزیکی مقاومت زیادی از خود نشان دهد.

بیشتر بخوانید: علائم و نشانه های مشکلات دلبستگی در کودک

سن هیجانی کودک را در نظر بگیرید. کودکان دارای اختلالات دلبستگی اغلب مانند کودکان کوچکتر هم به لحاظ اجتماعی و هم هیجانی رفتار می کنند. ممکن است نیاز باشد آنها با استفاده از روش های غیرکلامی آرامبخش و دلگرم کننده درمان کنید گویی آنها کوچکتر شدند.

به کودک خود کمک کنید تا هیجان ها و ابرزهایی که نیاز دارد را بازشناسی کند. کودکان دارای اختلالات دلبستگی ممکن است اینکه چه احساسی دارند یا چگونه به آنچه آنها نیاز دارند را درخواست کنند آگاه نباشند. این ایده که همه احساسات بسیار خوب هستند را تقویت کنید و به آنها روش های سالمی برای بیان هیجان های خود را نشان دهید.

به کودک خود گوش دهید و با او صحبت و بازی کنید زمان هایی که می توانید به کودک خود توجه کامل و متمرکز داشته باشید را گسترش دهید، طوری که به او احساس آرامش بدهید. این کار ممکن است سخت به نظر برسد که همه چیز با هم کم شود، حواسپرت کننده ها از زندگی حذف شوند و فقط و تنها یک لحظه برای با هم بودن در نظر گرفته شود، اما کمیت و کیفیت با هم، فرصت بیشتری برای کودک شما فراهم می کنند تا با شما صمیمی شود و حس کند که شما به او توجه و مراقبت متمرکز دارید.

نکاتی برای حمایت از سلامت کودک خود

عادات خوردن، خوابیدن و ورزش کردن همواره مهم می باشند اما آنها در کودکان دارای مسائل دلبستگی اهمیت بسیار بیشتری دارند. عادات سبک زندگی سالم می توانند روشی درکاهش سطوح استرس کودک شما و متعادل کردن نوسانات خلقی باشند. زمانی که کودک دارای اختلالات دلبستگی آرام، با انرژی و خوشحال هستند اداره کردن چالش های زندگی برای آنها آسانتر خواهد بود.

رژیم غذایی. مراقب کودک خود باشید که رژیم غذایی سرشار از همه حبوبات، میوه ها، سبزیجات  و پروتئین های گرم را بخورد. اما او را توجیه کنید که مصرف قند را حذف کند و میزان زیادی از غذاهای مفید مانند ماهی، تخم کتان، اوکادوها و روغن زیتون برای سلامت بهینه مغز در برنامه غذایی خود بگنجاند.

خواب. اگر کودک شما در طی روز خسته می شود پس تمرکز بر یادگیری چیزهای جدید سخت تر است. یک برنامه خواب(زمان خواب و بیداری) با ثبات برای آنها تنظیم کنید.

ورزش. ورزش یا هر گونه فعالیت فیزیکی می تواند پادزهر خوبی بر علیه استرس، ناکامی،تحت کنترل درآوردن هیجان ها و نیز تحریک آندروفین برای ایجاد حس خوب در کودک باشد. فعالیت فیزیکی به ویژه برای کنترل خشم کودک مهم است. اگر کودک شما ذاتاً فعال نیست سعی کنید کلاس ها یا ورزش های مختلف و جذاب را برای کودک خود بیابید. هریک از چیزهایی مانند غذا، استراحت و ورزش می توانند  بین روز بد و خوب در یک کودک دارای اختلال دلبستگی تمایز ایجاد کنند. این اصول تضمین می کنند که مغز کودک سالم خواهد بود و در نتیجه برای ارتباط آماده است.

منبع : ترمیم دلبستگی ناایمن

یک بازی برای بالا بردن خودآگاهی

کنترل از دور:

این بازی خود آگاه بودن را بالا می برد، چرا که بچه ها را ملزم می کند دقت کرده و مطابق دستورالعمل، رفتار بکنند.

ابزارهای مورد نیاز:

دستگاه کنترل از راه دور

نحوه انجام بازی:

برای بچه ها توضیح بدهید که شما کنترل از راه دور دارید و این کنترل دکمه هایی دارد که به این شکل کار می کند:

حرکت: حرکت به جلو با سرعت مطمئن (عادی)

حرکت سریع: حرکت کردن با سرعت

عقب رفتن: عقب رفتن محتاط

حرکت آرام: به آهستگی حرکت نمود

ایست: اتمام بازی

مکث: توقفی کوتاه

از بچه ها بخواهید که از دستورالعمل پیروی نمایند.

پیشنهاد:

بوسیله کلید مکث و حرکت آهسته، شما قادر هستید شکل های حرکت را به خصوص در زمان هایی که بچه ها بیش از حد هیجان زده هستند کنترل نمایید و آن ها را آرام کنید. بعضی وقت ها به بچه ها اجازه دهید کنترل در دست خودشان باشد. این تمرین منجر به این می شود که رفتار خود- کنترلی در آن ها تقویت شود.

بیشتر بخوانید:

انواع بازی در کودکان

بسته بازی درمانی

یک بازی برای تقویت همکاری

بازی های تقویت اعتماد به نفس

منبع : یک بازی برای بالا بردن خودآگاهی

سلامت خواب نوزاد خود را تضمین کنید

خواب نوزاد می تواند یک زمان سرشار از آرامش برای شما و نوزادتان باشد، اما فرایند خوابانیدن نوزاد در طول روز می تواند کاملا برعکس باشد.

چرا چرت زدن برای نوزادتان خوب است؟

رویا حافظه عاطفی کوچولو را اصلاح می کند 

خواب با کیفیت حافظه بلند مدت کودک را بهبود می بخشد و او را برای تجربیات جدید آماده می کند. دکتر Pilar de Castro Manglano، از کلینیکای دانشگاه ناوارا در مادرید، آن را برای ما توضیح می دهد. خوب خوابیدن به کودک کمک می کند تا روزانه یاد بگیرد و با احساسات خود کنار بیاید.

به یادگیری کودک کمک کنید

همه ما می دانیم که خواب ضروری است. ما تقریبا یک سوم عمر خود را در خواب می گذرانیم. این یک نیاز اساسی بدن ما است و اگرچه مورد بررسی قرار گرفته است، هنوز چیزهای زیادی برای دانستن وجود دارد. آنچه شناخته شده است این است که خواب به دور از داشتن یک عملکرد غیرفعال، با عملکردهای ایمنی و غدد درون ریز مرتبط است و همچنین با یادگیری و حافظه مرتبط است.

در مورد کودکان، این نیاز فیزیولوژیکی و روانی به خواب اهمیت ویژه ای دارد. محققان دانشگاه ماساچوست (ایالات متحده آمریکا) مطالعه‌ای را منتشر کرده‌اند که در آن استدلال می‌کنند که کودکان برای اصلاح حافظه عاطفی خود به یک چرت خوب و یک خواب خوب شبانه نیاز دارند.

حافظه و حالت عاطفی را بهبود می بخشد

  • طبق گزارش ایالات متحده، خواب همچنین به تثبیت وضعیت عاطفی آنها کمک می کند، و از فراز و نشیب هایی که بسیاری از خردسالان اغلب رنج می برند، اجتناب می کنند. به عبارت دیگر، خواب نه تنها بر حافظه تأثیر مثبت می گذارد، بلکه بر تکانه ها و نحوه واکنش کودکان به محیط خود نیز تأثیر می گذارد.
  • محققان توضیح می دهند که چرت زدن به آزادسازی بار احساسی در سطح عصبی کمک می کند. چیزی شبیه ساختن یک ” لوح تمیز ” که حالت عاطفی را پاک می کند و خاطرات را برای ذخیره طولانی مدت به ناحیه مغز منتقل می کند.
  • در واقع، محققان ماساچوست در مطالعه خود مشاهده کردند که چگونه کودکان ۲ تا ۵ ساله که علاوه بر خواب شبانه چرت می زنند، حافظه عاطفی خود را در روز بعد در مقایسه با افرادی که فقط شب می خوابند، بهبود می بخشند. این دومی یک روز بعد کاهش قابل توجهی در حافظه خود نشان داد.

خواب، خاطرات و هوش در کودک

از این مطالعه توضیح می دهد: «فرآیندهای خواب خاصی وجود دارد که بر تثبیت خاطرات اولیه و همچنین برخی از ویژگی های هوش تأثیر می گذارد. برای این متخصص روانپزشکی و روانشناسی بالینی، “خواب با کیفیت حافظه بلند مدت کودک را بهبود می بخشد و او را برای تجربیات جدید آماده می کند.”

اطلاعات کمی در مورد اثرات خواب تکه تکه بر رشد کودک وجود دارد و چندین خط تحقیقات علمی در مورد آن وجود دارد. این خواب تکه تکه در دوران کودکی رایج است و تنها در برخی از کودکان با افزایش سن ادامه می یابد.

دیده شده است که خواب تکه تکه بر رشد روانی حرکتی تأثیر نمی گذارد – تاکید دکتر – اما بر عملکردهای شناختی تأثیر می گذارد: توجه ، خودکنترلی… در واقع، آن دسته از کودکانی که سه بار یا بیشتر از خواب بیدار می شوند، دارای شاخص ذهنی هستند. توسعه جزئی”.

کودک چقدر باید بخوابد؟

بنابراین، کیفیت خواب مهم است، اما تعداد ساعات خواب کودکان نیز مهم است. بنابراین یک کودک دو ساله به چند ساعت خواب نیاز دارد ؟ دکتر پیلار د کاسترو مانگلانو می گوید میانگین خواب برای این سن ۱۲ ساعت است .

بر اساس مطالعه ای که دو سال پیش انجام شد، افرادی که کمتر از ۱۱ ساعت می خوابند، پنج برابر بیشتر در معرض خطر ابتلا به مشکلات اجتماعی-عاطفی هستند. دکتر می افزاید: کسانی که بین ۱۲ تا ۱۴ ساعت می خوابند محافظت بیشتری دارند، زیرا خواب یک عملکرد حیاتی است که به تنظیم کل ارگانیسم و ​​پردازش تجربیات و خاطراتی که برای یک کودک در این سن اساساً عاطفی هستند اجازه می دهد .

والدین باید از نیاز فرزندانشان به خواب آرام آگاه باشند. پیلار دی کاسترو توصیه می‌کند: «محافظت و تسهیل یک محیط بدون سر و صدا، با دمای مناسب، برنامه و برنامه‌های منظم برای خواب کافی و درخواست کمک از پزشک اطفال در صورت بروز مشکلاتی برای کودک برای شروع و حفظ خواب، مهم است. مانگلان.

اصول اولیه سلامت خواب نوزاد

برای نوزادان تازه متولد شده مدتی زمان می برد تا برنامه خواب منظمی داشته باشند. در طول ماه اول، نوزادان معمولا می خوابند و بیدار می شوند، با دوره هایی نسبتا مساوی بین خواب و شیر خوردن. همین که نوزادان بزرگ تر می شوند، زمان خواب نوزاد معمولا طولانی تر شده و قابل پیش بینی تر می شود. به عنوان مثال:

  • سنین ۴ ماهگی تا یک سالگی. بعد از دوره تولد، نوزاد شما به احتمال زیاد حداقل ۲ بار در روز می خوابند- یک بار در صبح و یکبار در اوایل بعد از ظهر. برخی از نوزادان همچنین به خواب آخر عصر نیز نیاز دارند. بسیاری از کودکان در مجموع ۳ ساعت و یا بیشتر در طول روز می خوابند.
  • سنین یک سالگی و بیشتر. در این سنین نوزاد شما به احتمال زیاد خواب صبح را نخواهد داشت و تنها خواب بعد از ظهر اغلب به مدت دو یا سه ساعت خواهد داشت. در طول این گذار، زمان چرت کودک و خواب را نیم ساعت افزایش دهید تا بتواند سازگار شود. اغلب کودکان به چرت بعد از ظهر تا سنین سه تا پنج سالگی، ادامه می دهند.

با این حال، به یاد داشته باشید که هر نوزادی متفاوت است و میزان خواب نوزاد می تواند به طرز قابل توجهی متنوع باشد.

بیشتر بخوانید:

بهداشت خواب نوزادان

تنظیم خواب روزانه نوزادان و نوپایان

برای سهولت بخشی به زمان خواب نوزاد:

  • خلق و خوی نوزاد را تنظیم کنید. یک محیط تاریک، خنک و بی سر و صدا می تواند به تشویق نوزاد به خواب کمک کند.
  • نوزاد را خواب آلوده اما در حالت بیدار به رختخواب بگذارید. پلک های در حال افتادن، مالیدن چشم ها و گیجی می تواند نشانه هایی از این باشد که نوزاد خسته است. هر چه بیشتر منتظر بمانید همانقدر ممکن است نوزاد خسته تر و گیج تر شود- و به همان اندازه ممکن است به خواب رفتن برای او سخت باشد.
  • از نگهداشتن، تکان دادن و یا شیر دادن به کودک برای خوابانیدن او اجتناب کنید. نهایتا این ممکن است تنها راهی باشد که نوزاد را قادر به خواب رفتن می کند. اگر نوزاد شما تمایل به خواب رفتن در آغوش شما بعد از شیر خوردن دارد، درست بعد از آن کاری را به آرامی انجام دهید- مانند عوض کردن پوشک و یا خواندن یک داستان کوتاه.
  • مراقب باشید. نوزاد را برای خواب به پشت او بخوابانید و تختخواب و یا زیرپتوی او و دیگر اشیاء نرم او را تمیز کنید.
  • مداومت داشته باشید. نوزاد شمات بیشتر روز را خواهد خوابید اگر او این خواب را درست در همان زمان هر دفعه در روز داشته باشد و تقریبا به همان میزان زمان باشد. البته موارد استثنائی اجتناب ناپذیر هستند و به نوزاد شما آسیب نمی رسانند.

این برای نوزادان رایج است که زمانی که آن ها را برای خواب پایین می گذارید، اغلب اگر برای چند دقیقه تنها گذاشته شوند خودشان آرام می گیرند. اگر گریه بیش از چند دقیقه طول کشید، نوزاد را چک کنید و کلمات آرام بخش به او بگویید. سپس به او زمانی برای آرام گرفتن بدهید.

اگر کودک شما بلافاصله بعد از اینکه برای خواب او را پایین می گذارید، بیدار می شود و خودش را خیس نکرده، و یا گرسنه و یا مریض نیست، سعی کنید صبور باشید و او را به خود آرام بخشی تشویق کنید. ممکن است به آرامی برای نوزاد پچ پچ کنید و یا او را ماساژ دهید و یا برای مدت کوتاهی به او شیر دهید.

همچنین به خاطر داشته باشید که نوزادان اغلب در طول خواب فعال هستند، دست و پاهایشان را تکان می دهند، مک می زنند و به طور کل بی قرار به نظر می رسند. اشتباه گرفتن حرکات نوزاد به عنوان نشانه ای که او دارد بیدار می شود و یا نیاز به تغذیه دارد سهل است. به جای برداشتن بلافاصله ی نوزاد، چند دقیقه صبر کنید تا ببینید که آیا دوباره به خواب می رود یا نه.

این بستگی به این دارد که کودک شما در شب تا چه میزان خواب خوبی داشته است. برخی از نوزادان روز و شب خود را گم می کنند- در طول روز نسبت به شب خواب بیشتری دارند. یک راه برای تنظیم میزانخواب نوزاد محدود کردن خواب های روزانه به خصوص خواب بعد از ظهر است تا بیش از سه یا چهار ساعت نشود. اگر نوزاد شما زمان بیشتری در انتهای روز می خوابد، این می تواند به خواب رفتن درشب را برای او سخت و مشکل کند.

برخی از نوزادان و کودکان بزرگ تر دوره هایی را می گذرانند که در آن از خواب روزانه سر باز می زنند- حتی اگر به استراحت نیاز داشته باشند. اگر این اتفاق افتاد، سعی کنید زمان خواب شبانه کودکتان را تنظیم کنید. زودتر و یا دیرتر کردن زمان خواب می تواند گاها به چرت روزانه بهتر نوزاد کمک کند.

کمک به نوزاد برای داشتن میزان صحیحی از خواب روزانه همیشه هم آسان نیست. اگر برخی از روزها نسبت به روزهای دیگر چالش بر انگیز تر شد، احساس بدی نداشته باشید. به خاطر داشته باشید تا به نشانه هایی که نشان می دهد نوزاد شما خسته است، نگاه کنید و گوش دهید تا مداومت روال خواب او را حفظ کنید.

نکات اصلی برای سلامت خواب نوزاد

اگر با کودک شما مشکلات خواب یا آرامش را تجربه می کند، ممکن است موارد زیر به شما کمک کند:

  • در مورد مراحل رشد کودک خود بیاموزید. این به شما کمک می کند تا درک کنید و انتظارات معقولی از کودک خود داشته باشید.
  • سعی کنید الگوهای رفتار خواب کودکتان را تشخیص دهید.
  • از خسته شدن بیش از حد کودک خودداری کنید.
  • قبل از اینکه کودکتان را آرام کنید، زمانی را به او اختصاص دهید.
  • بررسی کنید که کودک شما پوشک تمیز و خشکی داشته باشد، شیر خورده باشد و خیلی سرد یا خیلی گرم نباشد.
  • سعی کنید کودک خود را در حالی که هنوز بیدار است در تخت خود بخوابانید.
  • هنگامی که کودک شما تنها پس از مدت کوتاهی از خواب بیدار می شود، سعی کنید با جابجایی مجدد، خواب او را طولانی تر کنید.
  • مواظب خودت باش و تا میتوانی بخواب.

توصیه های خواب برای نوزادان تا ۶ ماهگی

نکاتی برای خواب بهتر نوزاد خردسال خود عبارتند از:

  • سعی کنید کودک خود را در ساعات مشخصی در روز بخوابانید.
  • یک برنامه روتین برای کودکتان تصمیم بگیرید و سعی کنید به آن پایبند باشید.
  • کودک خود را قبل از خواب با ماساژ، حمام کردن، نور کم یا موسیقی ملایم آرام کنید.
  • قبل از رفتن به رختخواب، پوشک تمیز، دستمال مرطوب و لباس کودک را بچینید تا مجبور نباشید در شب به دنبال آن ها بگردید.

اگر سوالات و یا نگرانی هایی در مورد برنامه خواب نوزادتان دارید با پزشک او صحبت کنید.

منبع : سلامت خواب نوزاد خود را تضمین کنید

اصول درست صحبت کردن و گوش دادن به کودک

تا می توانید با کودک خود حرف بزنید و به او گوش کنید

همانطور که می دانیم کودکان بی نظیرند. در جهت شناختن کودک خود عمل کنید، و فراموش نکنید شناسایی آنچه کودک شما را عصبانی و برافروخته می کند می تواند به شما در پیشگیری از عصبانیت و ناراحتی قبل از حادث شدن شرایط بروز این حالات کمک کند.

صحبت کردن با کودک و گوش دادن به حرفهایش می تواند به آنها کمک کند تا به خوبی آنچه پیش می آید را درک کنند:

برای مطالعه بیشتر: صحبت با کودک و نوجوان در مورد اضطراب

  • زبان: سعی کنید از عبارات مثبت استفاده کنید. آنچه می خواهید کودک با خواست خودش انجام دهد را به او بگویید نه آنچه او باید انجام دهد. به جای گفتن “اینجوری شلوغ کاری نکن” سعی کنید بگویید “لطفاً اسباب بازی هایت را مرتب کن.”    این یک از نمونه فرزندپروری مثبت است.
  • تن صدای خود را تغییر دهید: تن صدای شما ابزار قدرتمندی است. گاهی اوقات تغییر تن صدا یا درجه صدا می تواند برای توقف وضعیت آشفته یا مبادرت کودک شما به انجام کاری که شما می خواهید کافی باشد. این کار می تواند به طور برابری برای کودکان بزرگتر هم کارآمد باشد. اگر واکنش یا صحبت کردن شما به طرز کاملاً متفاوتی با آنچه مورد انتظار کودک شماست تفاوت داشته باشد او ممکن است متعجب شود.
  • گوش دادن: کودک شما زبان جدید و نیازهایش را محک می زند بلکه شنیده شوند.کودک خود را به صحبت کردن با خود ترغیب کنید و درکنارش بنشینید؛ آنها با این کار راحت‌ تر خواهند توانست با شما صحبت کنند و به حرفهای شما گوش کنند به شرطی که خواسته های آنها را به تعویق نیندازید.
  • احساسات: به کودک خود کمک کنید بتواند از عباراتی برای استفاده کند که توصیف کننده حالی که دارد باشد، حتی اگر زمان می برد، مثلا احساس غم دارم، عصبانی هستم و ….
  • توضیح: اگر شما مجبورید نه بگویید با آوردن دلیل و راهکارهایی خوب، “نه” بگویید “الان سارا داره با عروسک بازی می کنه بیا با هم بگردیم عروسک دیگه ای برات پیدا کنیم “.
  • کودک خود را درگیر کنید: تا جایی که ممکن است با آنها در مورد قوانین و آنچه شما از آنها انتظار دارید صحبت کنید. “رو راست باشید”.
  • بحث: همانطور که کودکان شما بزرگتر می شوند قوانین وضع شده را با آنها در میان بگذارید.

به کودک خود بگویید که دوستش دارید و آن را با لبخند، نوازش کردن و بوسیدن به او نشان دهید. هنگام کج خلقی یا ناراحتی از رفتار کودک خود، به آنها بگویید. آنها باید بدانند این رفتاری که انجام می دهند مورد قبول شما نیست و نه خود کودک

منبع : اصول درست صحبت کردن و گوش دادن به کودک